Erkek İsimleri ve Anlamları A - E
| Sitemizde; 278 A Farfinde, 302 Adet B Harfide, 120 Adet C Harfinde, 73 Adet Ç Harfinde, 129 Adet D Harfinde, 318 Adet E Harfinde, 65 Adet F Harfinde, 68 Adet G Harfinde, 135 Adet H Harfinde, 20 Adet I Harfinde, 125 Adet İ Harfinde, 237 Adet K Harfinde, 10 Adet L Harfinde, 141 Adet M Harfinde, 127 Adet N Harfinde, 181 Adet O Harfinde, 242 Adet Ö Harfinde, 72 Adet P Harfinde, 79 Adet R Harfinde, 292 Adet S Harfinde, 94 Adet Ş Harfinde, 393 Adet T Harfinde, 164 Adet U Harfinde, 68 Adet Ü Harfinde, 48 Adet V Harfinde, 158 Adet Y Harfinde, 45 Adet Z Harfinde olmak üzere toplam 3984 ERKEK ismi vardır. | ||
| 278 ADET A HARFİ | ||
| 1 | ABAD: (FAR) Şen, bayındır. (AR) Sonsuz gelecek zamanlar. | |
| 2 | ABADÎ: (FAR) Şen, bayındır, mamurlukla ilgili. | |
| 3 | ABAKA HAN: (TR) İlhanlı hükümdarı Hülagu'nun oğlu. | |
| 4 | ABAY (TR) Beceri. Sezgi, anlayış, dikkat. | |
| 5 | ABAZA: (TR) Karaçay-Çerkes Özerk bölgesinde yaşayan müslüman bir halk. | |
| 6 | ABBAD: (AR) Allaha itaat ve ibadet eden, kulluğunu hakkıyla yerine getiren. | |
| 7 | ABBAS (AR) Sert, çatık kaşlı kimse. Arslan | |
| 8 | ABBAZ: (FAR) Yüzgeç, yüzücü. | |
| 9 | ABDİ: (AR) Kulluk ve itaat eden. | |
| 10 | ABDULLAH: (AR) Allah'ın kulu. | |
| 11 | ABDURRAHMAN: (AR) Rahman'ın kulu. Rahman; Allah'ın isimlerindendir. | |
| 12 | ABDURRAUF: (AR) Rauf olan Allah'ın kulu. | |
| 13 | ABDUSSABUR: (AR) Sonsuz sabır ve genişlik sahibi Allah'ın kulu. Allah'ın isimlerinden | |
| 14 | ABDÜDDAR: (AR) Zararlı şeyleri ve sebeblerini bir hikmet için yaratan Allah'ın kulu. | |
| 15 | ABDÜLAFUV: (AR) Geniş af ve mağfiret sahibi yüce Allah'ın kulu. | |
| 16 | ABDÜLALİ: (AR) Yüce, ulu, şan ve şeref sahibi Allah'ın kulu. | |
| 17 | ABDÜLALİM (AR) Alim ve mükemmel bilgiye sahip olan Allah'ın kulu. | |
| 18 | ABDÜLAZİM: (AR) Azamet ve büyüklük sahibi Allah'ın kulu. | |
| 19 | ABDÜLAZİZ: (AR) Büyük ve aziz olan, izzet ve şeref sahibi Allah'ın kulu. | |
| 20 | ABDÜLBAKİ: (AR) Sonsuz, ebedi olan Allah'ın kulu | |
| 21 | ABDÜLCEBBAR: (AR) Cebredici, zorlayıcı, kuvvet ve kudret sahibi Allah'ın kulu. | |
| 22 | ABDÜLCELİL: (AR) Büyük, ulu, yüce Allah'ın kulu. | |
| 23 | ABDÜLCEMAL: (AR) Güzellikleri kendinde toplayan Allah'ın kulu. | |
| 24 | ABDÜLCEVAT: (AR) Cömert olan Allah'ın kulu. | |
| 25 | ABDÜLFETTAH: (AR) Zafer kazanmış, üstün gelmiş, fetheden açan Allah'ın kulu. | |
| 26 | ABDÜLGAFFAR: (AR) Kullarının günahlarını affeden Allah'ın kulu. | |
| 27 | ABDÜLGAFUR: (AR) Kullarının günahlarını tekrar tekrar bağışlayıcı olan Allah'ın kulu. | |
| 28 | ABDÜLGANİ: (AR) Zengin, varlıklı, bol, doygun olan Allah'ın kulu. | |
| 29 | ABDÜLHAK: (AR) Hak ve gerçek olan, varlığı hiç değişmeden duran Allah'ın kulu. Allah'ın kulu. | |
| 30 | ABDÜLHALİM: (AR) Tabiatı yavaş olan, yumuşak huylu, hikmetli . | |
| 31 | ABDÜLHAMİD. (AR) Hamdolunmuş, övülmüş, Allah'ın kulu. | |
| 32 | ABDÜLKADİR: (AR) Bitmez tükenmez kuvvet sahibi olan,Allah'ın kulu | |
| 33 | ABDÜLKERİM: (AR) Keremi bol, cömert olan Aziz ve Celil Allah'ın kulu. | |
| 34 | ABDÜLLATİF: (AR) Latif, güzel, yumuşak, hoş, nazik olan Allah'ın kulu. | |
| 35 | ABDÜLMACİD: (AR) Şanı büyük, cömertlik ve keremi bol olan, Allah'ın kulu. | |
| 36 | ABDÜLMALİK: (AR) Sahip olan, her şeyin mülkiyetinin sahibi olan Allah'ın kulu. | |
| 37 | ABDÜLMECİD: (AR) Şanı büyük ve yüksek olan, Allah'ın kulu. | |
| 38 | ABDÜLMENNAN: (AR) Çok ihsan eden, ihsanı bol olan Allah'ın kulu. | |
| 39 | ABDÜSSAMED: (AR) Kimseye hiçbir şeye muhtaç olmayan, Allah'ın kulu. | |
| 40 | ABDÜSSELAM: (AR) Barış, rahatlık, selamete çıkaran, Allah'ın kulu. | |
| 41 | ABDÜSSETTAR: (AR) Günahları örten, gizleyen Allah'ın kulu. | |
| 42 | ABER: (AR) Hz. Nuh'un erkek torunu. | |
| 43 | ABGUN: (FAR) Mavi renk. Gök. Parlak. Nişasta. | |
| 44 | ABHER: (AR) Nergis çiçeği. Yasemin. Dolu kap. | |
| 45 | ABILAY HAN: (TR) Kazak Hanı. Ülkesini Çinlilere, karşı ustaca savundu | |
| 46 | ABIŞKA NOYAN: (TR) İlhanlı komutan. (XIII-XIV. yy.) | |
| 47 | ABHİZ: (FAR) Er. Büyük dalga. Kaynak. Su yolu. | |
| 48 | ABİD: (AR) Allah'a ibadet eden, çok ibadet eden, zahid. | |
| 49 | ABİDE: (AR) Anıt. Önemli ve değerli yapıt. | |
| 50 | ABİDİN: (AR) İbadet edenler. Zeynel Abidin'den kısaltma isim. | |
| 51 | ABUZER: (FAR+AR) Altın suyu. Altın suyu gibi parlak ve görkemli. | |
| 52 | ABUZETTİN: (AR) Din yolunda çabuk, hızlı giden | |
| 53 | ACA: (TR) Amca, ağabey. Güçlü kuvvetli, başladığı işi bitiren. | |
| 54 | ACAHAN: (TR) (bkz. Aca). | |
| 55 | ACAR: (TR) Becerikli. Atılgan, ele avuca sığmaz. Halk. | |
| 56 | ACARALP: (TR) Yiğit, becerikli, cesur kişi. | |
| 57 | ACARBAY: (TR) Becerikli. Atılgan yiğit | |
| 58 | ACARER: (TR) Becerikli. Atılgan yiğit | |
| 59 | ACARKAN: (TR)Yiğit, becerikli, cesur kişi. | |
| 60 | ACARMAN: (TR) Çevik, becerikli, girişken. | |
| 61 | ACARÖZ: (TR) Özünde yiğitlik bulunan. | |
| 62 | ACARSOY: (TR) Yiğit, soylu. | |
| 63 | ACEM: (AR) Arap olmayan milletlerin hepsi. İranlı, İran halkından biri. | |
| 64 | ACLAN: (AR) Hızlı, çabuk, telaşlı. | |
| 65 | ACUN: (AR) Dünya, varlık. | |
| 66 | ACUNAL: (TR) Dünyayı kapsayan, dünyayı fetheden. | |
| 67 | ACUNALP: (TR) (bkz. Acunal). | |
| 68 | ACUNMAN: (TR) Dünyaca tanınmış, ünlü. | |
| 69 | ADAHAN: (TR) Adanın hakimi, yöneticisi. | |
| 70 | ADAL: (TR) "Adın yayılsın, ün kazan" manasında. | |
| 71 | ADALETTİN : (AR) Dinin adaleti | |
| 72 | ADEM: Allah'ın yarattığı ilk insan, insan soyunun atası ve ilk peygamberi. Adam. | |
| 73 | ADİL: (AR) Doğruluk gösteren. Doğru. Eşit, eş, müsavi. Adaletli davranan. | |
| 74 | ADİLHAN: (AR+TR) Adil yönetici. | |
| 75 | ADNAN: (AR) Cennette ölümsüzlüğe kavuşan kimse. | |
| 76 | AFFAN: (AR) Kötü şeylerden kaçınan, kötülüklerden uzaklaşan, temiz. | |
| 77 | AFGAN: (AR) Heyecanlı, çabuk öfkelenen. Orta Asya'da yaşayan müslüman bir kavim. gören, çevik, atılgan | |
| 78 | AFŞAR: (TR) Oğuz Türklerinin 24 boyundan biri. Çabuk iş | |
| 79 | AFŞİN: (TR) Zırh, silah. | |
| 80 | AGAH: (FAR) Bilgili, haberli, uyanık, afif. Vakıf olmuş, malumatlı. | |
| 81 | AĞAR: (TR) Beyaz renkli. Açık tavırlı, samimi. Asil, onurlu, şerefli. | |
| 82 | AHAD: (AR) Bir, kişi, kimse.Birler, birden dokuza kadar olan sayılar. | |
| 83 | AHFEŞ: (AR) Küçük gözlü, zayıf bakışlı. Yalnız gece gören kimse. | |
| 84 | AHİD: (AR) Bir şeyin yerine getirilmesini emretmek. Söz vermek. | |
| 85 | AHMER: (AR) Kırmızı, kızıl. | |
| 86 | AHVER: (AR) Müşteri yüzlü, güzel gözlü adam. Zeki, akıllı. | |
| 87 | AHMET : (AR) Övülmeye değer. Beğenilmiş. Allah'a şükreden | |
| 88 | AKABE: (AR) Sarp geçit, çıkılması zor yokuş. Tehlike. Atlatılması zor güçlü. | |
| 89 | AKAD: (TR) Doğruluğuyla, dürüstlüğüyle tanınmış kimse. | |
| 90 | AKALP: (TR) Doğruluğu ve dürüstlüğüyle tanınan kimse. | |
| 91 | AKALIN: (TR) Alnı açık, suçu olmayan, onurlu. | |
| 92 | AKANSEL: (TR) Akarsu. Uzun mesafeler geçerek denize dökülen akarsu. | |
| 93 | AKAR: (TR) Akıp geçen. Gelir getiren. | |
| 94 | AKASOY: (TR) Sevilen, sayılan soydan gelen | |
| 95 | AKBATU: (TR) Yiğit erkek. | |
| 96 | AKBATUN: (TR) (bkz. Akbatu). | |
| 97 | AKCEBE: (TR) Beyaz zırh sahibi yiğit. | |
| 98 | AKGÜN: (TR) Mutlu, sevinçli gün. | |
| 99 | AKHAN: (TR) Dürüst hakan. | |
| 100 | AKALP: (TR) Cömert, eli açık yiğit. | |
| 101 | AKIMAN: (TR) Cömert, eli açık kimse. | |
| 102 | AKIN: (TR) Her engeli aşan, güçlüklerden yılmayan, hızlı hareket kabiliyetine sahip. | |
| 103 | AKINALP: (TR) Akın yapan yiğit. Yiğit. | |
| 104 | AKINCI: (TR) Osmanlılarda ileri karakol. Ani vurkaçlarla düşmanlarının moralini bozan uç süvarileri. Hafif süvari. | |
| 105 | AKINTAN: (TR) Tan yeri ağarırken yapılan akın | |
| 106 | AKİF: (AR) Bir şeyde sebat eden. İbadet eden. Direnen. | |
| 107 | AKİL: (AR) Akıllı, akıl sahibi. Uslu, kavrayışlı. | |
| 108 | AKMAN: (TR) Temiz, beyaz, güzel insan. Yaşlı kimse. | |
| 109 | AKMANER: (TR) (bkz. Akman). | |
| 110 | AKSIN: (TR) Temiz, doğru, dürüstsün. | |
| 111 | AKSOY: (TR) Temiz soylu. | |
| 112 | AKSUN: (TR) (bkz. Aksu). | |
| 113 | AKSUNGUR: (TR) Doğan cinsinden bir tür av kuşu. | |
| 114 | AKŞİT: (TR) Kutlu uğurlu. Ak. Güneş, nur, aydınlık. | |
| 115 | AKTAY: (TR) Beyaz tay. | |
| 116 | AKTAÇ: (TR) Beyaz taç. | |
| 117 | AKTAN: (TR) Aydınlık, mehtaplı gece. | |
| 118 | AKTAR: (TR) Parlak, aydınlık sabah. | |
| 119 | AKTAŞ: (TR) Mermer. | |
| 120 | AKTEKİN: (TR) Parlak, görkemli, temiz huylu yiğit. | |
| 121 | AKTEMÜR: (TR) Akdemir. | |
| 122 | AKYOL: (TR) Dürüst, doğru ve iyi yol. | |
| 123 | AKAD: Soyluluk, Onurlu bir kişiliğe sahip olmak | |
| 124 | AKIN: Hızlı bir biçimde düşmana yapılan saldırı | |
| 125 | AKİF: Dünya işlerinden uzaklaşıp, ibadet için Allah'a yönelen | |
| 126 | AKİL: Akıllı , Rüştünü kanıtlama konumuna gelmiş , yaptıklarının farkında olan. | |
| 127 | ALAATTİN: (AR) Dini yüceltmek için din uğruna çalışan kimse. | |
| 128 | ALATAY: (TR) Derisinde benekler olan tay. | |
| 129 | ALEMDAR: (AR+FAR) Bayrak veya sancak tutan, taşıyan, bayraktar, sancaktar. | |
| 130 | ALGIN: (TR) Güçlü, iyi, güzel, sıcakkanlı, sevimli. Sevdalı, aşık, vurgun. Hızlı akan su. | |
| 131 | ALİ: (AR) Yüce, ulu, yüksek. | |
| 132 | ALİCAN: (AR+FAR) Ali ve can isimlerinin bir araya gelmesinden meydana gelmiştir. | |
| 133 | ALİM: (Ar.) Çok okumuş, bilgin.Çok bilen. Sonsuz. İlim sahibi. | |
| 134 | ALİŞAN: (AR+FAR) Şan ve şerefi yüce ve yüksek olan çok değerli. | |
| 135 | ALİYAR : (AR+FAR) Yar, dost, sevgili. Alinin dostu, sevgili adı. Yüce dost. | |
| 136 | ALKIM: (TR) Gökkuşağı. | |
| 137 | ALKIN: (TR) Sevdalı, aşık, vurgun. El çırpma, övme. | |
| 138 | ALP: (TR) Eski Türklerde kahraman, yiğit, cesur, bahadır, pehlivan. | |
| 139 | ALPAGU: (TR) Tek başına düşmana saldıran yiğit. | |
| 140 | ALPASLAN: (TR) Arslan gibi cesur ve yiğit, savaş beyi. | |
| 141 | ALPAY: (TR) Cesur, yiğit kimse. | |
| 142 | ALPER: (TR) (bkz. Alp). | |
| 143 | ALPEREN: (TR) Yiğit, bahadır. | |
| 144 | ALPERTUNGA: (TR) Efsanevi Türk hükümdarı ve destan kahramanı. | |
| 145 | ALPGİRAY: (TR) Yiğit hükümdar. | |
| 146 | ALPHAN: (TR) Yiğit hükümdar. | |
| 147 | ALPKAN: (TR) Yiğit soydan gelen. | |
| 148 | ALPKIN: (TR) Keskin kılıç. | |
| 149 | ALPMAN: (TR) Yiğit, cesur, kahraman. | |
| 150 | ALPSOY: (TR) Yiğit ve cesur soya mensub. | |
| 151 | ALPTEKİN: (TR) Kahraman şehzade. Birleşik isim. Alp: Kahraman, Tekin: Şehzade. | |
| 152 | ALTAN: (TR) Sabahın güneş doğarkenki zamanı. Hakanlara verilen unvan, | |
| 153 | ALTAY: (TR) Asya'da Batı Sibirya ile Moğolistan'ı ayıran dağlık bölge. | |
| 154 | ALTUĞ: (TR) Kırmızı tuğ | |
| 155 | ALTUNAY: (TR) Ay'ın sarı renkli hali | |
| 156 | ALTUNÇ: (TR) Bakır alaşımı. Kırmızı bakır. Kırmızı, al gözlü. | |
| 157 | ALTUNER: (TR) Değerli kimse. | |
| 158 | ALTUNHAN: (TR) Zengin hakan. | |
| 159 | ANIL: Ölçülü davranan, hoşa giden kimse | |
| 160 | ARAF: (AR) Cennet ile cehennem arasındaki yer. Sert, tepe. Adetler, usuller. | |
| 161 | ARAL: (TR) Birbirine yakın adalar topluluğu. Orta Asya'da bir göl. | |
| 162 | ARAS:(TR) Kalın Yün, At kılı anlamında . Doğu Anadoluda bir nehir. | |
| 163 | ARDA: (TR) Eskiden bazı çavuşların elde tuttukları uzun değnek. İşaret için dikilen değnek. Çıkrıkçı kalemi. Sonra gelen. | |
| 164 | AREF: (AR) Pek maruf, çok bilinen. Arif, anlayışlı ve bilgili. | |
| 165 | AREL: (TR) Temiz, dürüst kimse. | |
| 166 | ARGU: (TR) İki dağ arası, uçurum. | |
| 167 | ARGUN: (TR) Zayıf, güçsüz, düşkün, dermansız, zebun. | |
| 168 | ARGÜN: (TR) Temiz, aydınlık gün. | |
| 169 | ARHAN: (TR) Üstün nitelikli, gururlu bakan. | |
| 170 | ARICAN: (TR) Temiz, doğru kimse. | |
| 171 | ARIÇ: (TR) Barış, asayiş. | |
| 172 | ARİF: (AR) Meşhur, çok tanınmış. Bilgi sahibi. Bilen, bilgili, irfan sahibi. | |
| 173 | ARIHAN: (TR) (bkz. Arhan). | |
| 174 | ARIKAL: (TR) Temiz, doğru, dürüst kal. | |
| 175 | ARIKAN: (TR) Temiz soy. | |
| 176 | ARIKHAN: (TR) (bkz. Arhan) | |
| 177 | ARIN: (TR) Temiz, arı, saf. Alın. Yüz, cephe. Dağların, tepelerin yüzü. | |
| 178 | ARINÇ: (TR) Temiz, saf, arı.Barış. | |
| 179 | ARISAL: (TR) Arı gibi çalışkan kimse. | |
| 180 | ARISAN: (TR) Temiz, doğru tanınmış kimse. | |
| 181 | ARISOY: (TR) (bkz. Arısan). | |
| 182 | ARITAN: (TR) Temizleyen, arı duruma getiren. | |
| 183 | ARKAN: (AR) Temiz, ari kandan gelen.Üstün galip. | |
| 184 | ARKIN: (TR) Yavaş, ağır, sakin, gelecek yıl. | |
| 185 | ARKUT: (TR) Temiz, uğurlu, kutlu. | |
| 186 | ARMAN: (FAR) Hasret, özleme. Zahmet, sıkıntı. Teessüf. Pişmanlık. | |
| 187 | ARSAL: (TR) Temiz huylu, namuslu. | |
| 188 | ARSEBÜK: Temiz ruhlu ve çabuk. Toy. Namus konusunda titiz. | |
| 189 | ARSLAN: (TR) Kuvvet ve saldırganlığıyla tanınan hayvan. Cesur adam, bahadır. | |
| 190 | ARSLANGİRAY: (TR) Cesur, korkusuz han. | |
| 191 | ARSLANŞAH: (TR) Arslan gibi cesur ve yiğit şah, kral. | |
| 192 | ARTAN: (TR) Yarar, fayda. Üstünlük, meziyet, nitelik. | |
| 193 | ARTUÇ: (TR) Ucu sivri demirle donanmış mızrak. | |
| 194 | ARZIK: (TR) Dindar, sofu. | |
| 195 | AS: (AR) Mersin ağacı. (FAR) Değirmen. | |
| 196 | ASAF: (AR) Vezir. Erdem, ileri görüşlülük, yönetimde başarı. | |
| 197 | ASAL: (TR) Başlıca, esaslı, temel. | |
| 198 | ASALET: (AR) Soy temizliği, soyluluk. | |
| 199 | ASIF: (AR) Pek sert, pek şiddetli, şiddetle esen. | |
| 200 | ASİL: (AR) Sağlam. İyice kökleşmiş, yüksek duygularla hareket eden. | |
| 201 | ASIM: (AR) Yasak, yanına yaklaşılamayan. Günahtan, haramdan çekinen. | |
| 202 | ASKER: (AR) Ordu, ordu örgülüyle ilgili. Vazife yapan. Rütbesiz asker, er. | |
| 203 | ASRİ: (AR) Zamana uygun, çağdaş. | |
| 204 | ASUTAY: (TR) Hırçın tay. | |
| 205 | AŞIK: (TR) Bir başkasını aşkla seven. Dalgın, unutkan. | |
| 206 | AŞİR: (AR) Ondabir, onuncu. Samimi dost ve arkadaş. Koca. | |
| 207 | AŞKIN: (TR) Geçkin, aşmış olan. Coşkun. Fazla. Sonra. Benzerlerinden daha üstün. | |
| 208 | AŞKINER: (TR) (bkz. Aşkın). | |
| 209 | ATA: (TR) Baba. Soyun geçmişte yaşamış ferdi. Vermiş, veriş. Bağışlama, ihsan | |
| 210 | ATABEK: (TR) Selçuklu devletinde şehzadelerin terbiyesiyle vazifeli şahıs. Lala. | |
| 211 | ATABEY: (TR) Devlet yönetiminde bir san. Lala. | |
| 212 | ATACAN: (TR) (bkz. Ata). | |
| 213 | ATAÇ: (TR) Atalardan gelen, atalarla ilgili olan. | |
| 214 | ATAERGİN: (TR) (bkz. Ata). | |
| 215 | ATAHAN: (TR) (bkz. Ata). | |
| 216 | ATAKAN: (TR) Düşünmeksizin her işe sokulan adam. İleri atılan. | |
| 217 | ATALAY: (TR) Ünlü, namlı, şöhretli. | |
| 218 | ATAMAN: (TR) Ata kişi, başkan, önder. | |
| 219 | ATANER: (TR) (bkz. Ata). | |
| 220 | ATASAGUN: (TR) Eski Türklerde hekimlere verilen isim. | |
| 221 | ATASAN: (TR) (bkz. Ata). | |
| 222 | ATASEVEN: (TR) (bkz. Ata). | |
| 223 | ATASOY: (TR) (bkz. Ata). | |
| 224 | ATATUĞ: (TR) (bkz. Ata). | |
| 225 | ATAULLAH: (AR) Allah'ın bağışladığı, hediye ettiği, ihsanı, lütfü. | |
| 226 | ATAY: (TR) Bilinen, tanınmış. | |
| 227 | ATIF: (AR) Çevirme, meylettirme, imale.Merhamet sahibi, şefkatli, acıyan. | |
| 228 | ATİK: (AR) Sırtın üst kısmı. Berrak, saf, karışmamış, kıymetli. | |
| 229 | ATILAY: (TR) Ünlü, namlı, şöhretli. Atilla'dan sonra tahta geçen ünlü hükümdar. | |
| 230 | ATILGAN: (TR) Karşısına çıkabilecek tehlikelerden korkmadan ileriye atılan. | |
| 231 | ATİLLA: (TR) Büyük, ünlü. Babacık. Savaşçı, fatih. Hun Türklerinin büyük imparatoru | |
| 232 | ATKIN: (TR) Atılmış. Kumaş dokumada kullanılan tabir. | |
| 233 | ATLAN: (TR) Ata bin. | |
| 234 | ATLAS: (TR) Üstü ipek, altı pamuk kumaş, diba. Düz, havasız, tüysüz. | |
| 235 | ATLIHAN: (TR) Ata binmiş süvari. | |
| 236 | ATTAR: (AR) Güzel kokulu bitki özleri vb. satan, güzel koku ticareti yapan kimse. | |
| 237 | ATUF: (AR) Birine sevgisi olan, sevgi duyan. Allah'a karşı sevgi duyan. | |
| 238 | AVCI: (TR) Avlanan, av sporu yapan kişi. Bir şeyi elde etmeye uğraşan. | |
| 239 | AVNİ: (AR) Yardımla ilgili, yardıma ait. | |
| 240 | AVNULLAH: (AR) Allah'ın yardımı. | |
| 241 | AYALP: (TR) Ay kadar parlak ve güzel, yiğit. | |
| 242 | AYANA: (TR) Saygı. | |
| 243 | AYAYDIN: (TR) Ay ışığı, aydınlığı. | |
| 244 | AYAZ: (TR) Soğuk ve Durgun hava. Dondurucu soğuk. | |
| 245 | AYBAR: (TR) Gösterişli, heybetli, görkemli. Korku veren. | |
| 246 | AYBEG: (TR) Ay gibi temiz ve aydın yönetici, ileri gelen, bey. | |
| 247 | AYBERK: (TR) Sağlam ay, sağlam kişilik. Şimşek, ay'ın şimşek gibi parlaklığı. | |
| 248 | AYÇETİN: (TR) Zor, güç ay. | |
| 249 | AYDEMİR: (TR) Marangozların kullandığı kavisli bir keser çeşidi. | |
| 250 | AYDIN: (TR) Aylı gece. Aydınlık, ışıklı, parlak. Okumuş, kültürlü ileri fikirli, münevver. | |
| 251 | AYDINALP: (TR) Münevver, bilgili, yiğit, kahraman kişi. | |
| 252 | AYDİNÇ: (TR) Cesur, aydın. | |
| 253 | AYDINTAN: (TR) Şafak vakti. | |
| 254 | AYDOLUN: (TR) Dolunay, mehtap. | |
| 255 | AYGUT: (TR) Karşılık, ödül. | |
| 256 | AYHAN: (TR) Ay sahibi, ay hakimi. Oğuz Kağan Destanı'na göre, Oğuz'un altı oğlundan biri. Efsanede bahsedilen, Oğuz'un ışıktan doğan karısından olan 3 oğlundan biri. Ayhan'ın 4 oğlu 24 Oğuz boyunun 4'ünü oluşturur. Bunlar Bozoklu soyudur. | |
| 257 | AYKAÇ: (TR) Söyleyen, konuşan.Akıl veren. Ozan, şair. | |
| 258 | AYKAN: (TR) Soylu, asil, temiz kişi. | |
| 259 | AYKUT: (TR) Kutlu, uğurlu ay. Karşılık, mükafat. | |
| 260 | AYKUTALP: (TR) Mükafat veren kahraman, iyi karşılık veren bahadır. | |
| 261 | AYMAN: (TR) Ay gibi güzel, ışıklı kimse. | |
| 262 | AYRAL: (TR) Benzerlerinden farklı olan, kendine özgü, değişik. | |
| 263 | AYSAL: (TR) Ay gibi, ay'a benzeyen. | |
| 264 | AYSAN: (TR) Ay gibi, ay yüzlü. | |
| 265 | AYTAÇ: (TR) Başa takılan ay şeklinde taç. | |
| 266 | AYTEK: (TR) Ay gibi (Eski Türkçede tek/teg olarak kullanılmıştır). | |
| 267 | AYTEKİN: (TR) Ay şehzadesi, ay prensi. | |
| 268 | AYTOLUN: (TR) Dolunay. Ay'ın ondördü gibi güzel. | |
| 269 | AYTUĞ: (TR) Mızrağın ucuna yapılmış ayın üstüne yapılan tüy. | |
| 270 | AYTÜN: (TR) Ay ve gece. | |
| 271 | AYVAZ: (AR) Arapça ivaz sözcüğünün bozulmuş şekli. Karagöz perdesinin belli başlı tiplerinden biri. Köroğlu destanında bir kahraman. | |
| 272 | AYZER: (TR-AR) Altın renginde ay. Ay'ın altın rengini aldığı an. | |
| 273 | AZAD/AZAT: (FAR) Hür, serbest. Kimseye bağımlı olmayan. Kurtulmuş. | |
| 274 | AZAMET: (AR) Büyüklük, ululuk. | |
| 275 | AZER: (FAR- İBR) Ateş. İbrahim'in babası olduğu söylenir. | |
| 276 | AZİM: (AR) Büyük, ulu, cesim, iri, muhteşem. Kuvvetli, şiddetli, derecesi yüksek. | |
| 277 | AZİZ: (AR) Sayın. Sevgili. Veli, evliya, ermiş. Az bulunur. | |
| 278 | AZMİ: (AR) Kasıt, niyetlilik karar. Kemikli. Güçlü, kuvvetli. | |
| 302 ADET B HARFİ | ||
| 1 | BABÜR: Hindistan'da yaşayan bir tür kaplan/Babür imp. kurucusu Babürşah'tan | |
| 2 | BAĞATUR: (TR) Cesur yiğit. | |
| 3 | BAĞDAŞ: (TR) Yakın arkadaş, dost. | |
| 4 | BAĞIŞ: (TR) Bağışlanan şey, ihsan. Sıçrayış, atlama. | |
| 5 | BAĞIŞCAN: (TR) (bkz. Bağış). | |
| 6 | BAĞIŞHAN: (TR) (bkz. Bağış). | |
| 7 | BAĞLAM: (TR) Cinsleri ayrı ya da birbirlerine yakın olan şeylerin bir arada bağlanmışı, demet, deste. | |
| 8 | BAHA: (AR) Değer fiyat, kıymatinin karşılığı, Ederi | |
| 9 | BAHADIR: (FAR) Cesur, yiğit, kahraman, atak, gözünü daldan budaktan esirgemeyen. BAHADIRHAN: (FAR-TR) (bkz. Bahadır). | |
| 10 | BAHAEDDİN / BAHATTİN : (AR) Dinin güzelliği. | |
| 11 | BAHAMRA: (AR) Irak'ta bir yer. | |
| 12 | BAHAULLAH: (AR) Allah katında değer ve kıymet sahibi. | |
| 13 | BAHİR: (AR) Deniz, derya. Belli, besbelli, açık, apaçık. Işıklı, parlak, güzel. | |
| 14 | BAHİT: (AR) Bahtı açık şanslı. | |
| 15 | BAHRA: (AR) Timur devletinin güney sınırını koruyan eski bir sınır kalesi. | |
| 16 | BAHRİ: (AR) Denizle ilgili, denizci, denizin gücü, sonsuzluğu | |
| 17 | BAHTİYAR: (FAR) Mutlu, talihli, Hayatından memnunolan | |
| 18 | BAKİ: (AR)Süreklilik sahibi, sonsuza kadar kalan, sonsuz, sonu olmayan | |
| 19 | BALA: (TR) Çocuk yavru. Yüksek, yüce, yukarı. Azat. | |
| 20 | BALABAN: (TR) Er. Bir tür yırtıcı kuş. İri cins bir tür Doğan (kuş). Gürbüz canlı, cüsseli, insan veya hayvan. | |
| 21 | BALAMAN: (TR) (bkz. Balaban). | |
| 22 | BALAMİR: (TR) Eski bir Türk kağanı. (IV. yy.) Alanları ve Ostrogotları yenerek batıya sürdü. | |
| 23 | BALATEKİN: (TR) (bkz. Balaban). | |
| 24 | BALCAN: (TR) Bal gibi tatlı canlı. | |
| 25 | BALDEMİR: (TR) Güçlü, kuvvetli, şirin. | |
| 26 | BALER: (TR) Tatlı dilli, cana yakın kimse. | |
| 27 | BALIM. (TR) Kardeş. Çok sevgili, samimi arkadaş. | |
| 28 | BALİ: (AR) Eski, koca, köhne. | |
| 29 | BALİSOY: (AR+TR) Eski, köklü soydan gelen. | |
| 30 | BALK: (TR) Şimşek. | |
| 31 | BALKAN: (TR) Sarp ve ormanlık sıradağları. Avrupa'nın güneydoğu bölgesine verilen isim. Bulgaristan, Yunanistan, Yugoslavya, Arnavutluk ve Romanya'yı içerir. | |
| 32 | BALKAR: (TR) Kuzey Kafkasya'da yaşayan bir Türk boyu. Kıpçaklann bir kolu. | |
| 33 | BALKI: (TR) Parıltı, ışık. Güzel parlak, süslü. Şimşek. | |
| 34 | BALKIR: (TR) Parıltı, ışık, şimşek. | |
| 35 | BALKOÇ: (TR) (bkz. Balkı). | |
| 36 | BALSAN: (TR) (bkz. Balım). | |
| 37 | BARAK: (TR) Oğuzların Bayat boyuna mensup bir oymak. Gaziantep, Kilis ve Nizip çevresinde yaşarlar. | |
| 38 | BARAN: (FAR) Yağmur. | |
| 39 | BARANSEL: (FAR+TR) (bkz. Baran). | |
| 40 | BARAY: (TR) Ezeli, öncesi olmayan, öncesiz. | |
| 41 | BARBAROS: (İTA) Kırmızı sakal. Baba Oruç. Türk denizci kaptanı derya. Oruç Gazi'nin İtalyanlarca meşhur olan ismi. Kanuni döneminde yaşayan ünlü denizci. Barbaros Hayrettin olarak bilinmektedir. | |
| 42 | BARIK: (TR) Sivri tepeler arasındaki uçurum, yüksek kayalıklardaki çatlaklıklar. Yeşillik, çayırlık yer. | |
| 43 | BARIKHAN: (TR) (bkz. Barık). | |
| 44 | BARIM: (TR) Varlık, servet, zenginlik. | |
| 45 | BARIN: (TR) Bütün, hep. Güç kuvvet. Göğüs. Moğol devrinde Orta Asya'da büyük beyliklerden biri. | |
| 46 | BARIŞ: (TR) Savaşsızlık durumu. 2. Savaştan sonra silah bırakma, uzlaşma. Dirlik, düzenlik. | |
| 47 | BARIŞCAN: (TR) (bkz. Barış). | |
| 48 | BARİK: (AR) Parıldayan. Nazik, dakik, ince. | |
| 49 | BARKAN: (TR) Çöllerde rüzgarın esme yönüne dikey doğrultuda oluşan ay biçimindeki küçük kumsal külle. Hareketli kumul. | |
| 50 | BARKIN: (TR) Yolculuk eden, yolcu gezgin. | |
| 51 | BARLAS: (TR) Kahraman, savaşçı. | |
| 52 | BARS: (TR) Kaplana benzeyen yırtıcı hayvan. Arı oğulu. Pars | |
| 53 | BARTU: (TR) En eski Türk kağanlarından biri. | |
| 54 | BASRİ. (AR) Gören, görme ile ilgili, görebilmek | |
| 55 | BAŞAR: (TR) Başarılı ol, işi sonuçlandır. | |
| 56 | BAŞARMAN: (TR) Yaptığı işi başarıyla sonuçlandıran. | |
| 57 | BAŞAY: (TR) Birinci, ilkay. | |
| 58 | BAŞBUĞ: (TR) Başkumandan, hükümdar. | |
| 59 | BAŞEĞMEZ: (TR) Buyruk altına girmeyen, kişilikli. | |
| 60 | BAŞER: (TR) (bkz. Başar). | |
| 61 | BAŞİR: (AR) Müjdeci. Güler yüzlü, mesut, mutlu. (bkz. Beşir). | |
| 62 | BAŞKAYA: (TR) Kayaların başı, güçlü, kuvvetli. | |
| 63 | BAŞKAYNAK: (TR) İlk kaynak. Ana kaynak. | |
| 64 | BAŞKUR: (TR) Türk çadırlarının çevresindeki kanatlan örten bölümlerin üst tarafına bağlanan kuşak. | |
| 65 | BAŞKURT: (TR) Ural dağlan güneyinde yaşayan ve Türklerin Kıpçak kolundan olan bir boy. Asıl ismi Başkırt'tır. | |
| 66 | BAŞKUT: (TR) Kutlu, talihli kimse. | |
| 67 | BAŞOK: (TR) Önde olan yiğit. | |
| 68 | BAŞOL: (TR) Başta ol, önder ol. | |
| 69 | BAŞÖZ: (TR) Önemli soydan gelen. | |
| 70 | BAŞSOY: (TR) (bkz. Başöz). | |
| 71 | BAŞTUGAY: (TR) (bkz. Başok). | |
| 72 | BAŞTUĞ: (TR) (bkz. Başman). | |
| 73 | BATIBOY: (TR)Türklerin göç sonucu batıya yerleşen oymakları. | |
| 74 | BATIHAN: (TR) (bkz. Batı). | |
| 75 | BATI: (TR) Güneşin battığı yön ve bu yöndeki ülkeler. | |
| 76 | BATIKAN: (TR) Batı+ Khan Batının Hanı ya da Batının Kanı anlamında | |
| 77 | BATIR: (TR) Yiğit, kahraman, bahadır. | |
| 78 | BATIRAY: (TR) (bkz. Batır). | |
| 79 | BATIRHAN: (TR) (bkz. Batır). | |
| 80 | BATTAL: (AR) Cesur, kahraman. Pek büyük. | |
| 81 | BATU: (TR) Üstün gelen, gücü yeten, galip. | |
| 82 | BATUĞ: (TR) (bkz. Batu). | |
| 83 | BATUHAN: (TR) Altınordu devletinin kurucusu (1204-1255). Cengiz Han'ın torunu. | |
| 84 | BATUR: (TR) Kahraman, yiğit, cesur, bahadır. | |
| 85 | BATURALP: (TR) Yiğitler yiğidi. | |
| 86 | BATURAY: (TR) (bkz. Batur). | |
| 87 | BATURHAN: (TR) (bkz. Batur). | |
| 88 | BAVER: (FAR) inanma, güvenme. Sağlam, pek doğru. | |
| 89 | BAYAR: (TR) Ulu, yüce saygın, soylu. Ekilmemiş toprak. | |
| 90 | BAYAZID: (AR) (bkz, Bayezit). | |
| 91 | BAYBARS: (TR) Bahri Memlüklerin sultanı olup Kıpçak ülkesinde doğmuştur. | |
| 92 | BAYBAŞ: (TR) Zengin, ileri gelen, saygın. | |
| 93 | BAYBEK: (TR) (bkz, Baybaş). | |
| 94 | BAYBORA: (TR) Fırtına. | |
| 95 | BAYCAN: (TR) (bkz. Baybaş). | |
| 96 | BAYÇA: (TR) Zengin, varlıklı. | |
| 97 | BAYDAK: (TR) Bayrak. | |
| 98 | BAYDAN: (TR) Şımarık, gururlu, kendini beğenmiş. | |
| 99 | BAYDAR: (TR) Kırım yarımadasında Sivastopol şehrinin güneyinde tartada bir Türk köyü. Güzellik ve bereketiyle ünlüdür. | |
| 100 | BAYDIR: (TR) Güçlü, kuvvetli. | |
| 101 | BAYDU: (TR) İlhanlı devleti hükümdarı Hulagunun torunu. 11 ay İlhanlı devleti hükümdarı oldu. | |
| 102 | BAYDUR: (TR) Güçlü, kuvvetli, cesur. | |
| 103 | BAYDURALP: (TR) (bkz. Baydur). | |
| 104 | BAYER: (TR) Zengin, varlıklı kimse. | |
| 105 | BAYEZİT: (AR) Çeşitli zamanlarda yaşamış Osmanlı şehzadelerinin genel adı. | |
| 106 | BAYGÜÇ: (TR) Zengin ve güçlü kimse. | |
| 107 | BAYKAN: (TR) (bkz, Baygüç). | |
| 108 | BAYINDIR: (TR) İmar edilmiş, mamur. | |
| 109 | BAYKAL: (TR) Yaban kısrağı. Deniz. Moğolistandaki büyük göl | |
| 110 | BAYKAM: (TR) Hekim, doktor. | |
| 111 | BAYKAN: (TR) Bay soyundan, zengin. | |
| 112 | BAYKARA: (AR) Bir kuş türü. Malı çok olan. Böbürlenerek, salınarak yürüme. | |
| 113 | BAYKOCA: (TR) Varlıklı, saygın. | |
| 114 | BAYKURT: (TR) (bkz. Baykoca). | |
| 115 | BAYKUT: (TR) Kutlu talihli. | |
| 116 | BAYKUTAY: (TR) (bkz. Baykut). | |
| 117 | BAYMAN: (TR) Varlıklı, saygın. | |
| 118 | BAYRAKTAR: (FAR) Bayrak taşıyan. | |
| 119 | BAYRAM: (TR) Neşe ve sevinç günü. Dini ya da milli bakımdan özel değeri olan ve milletçe kutlamalar yapılan gün veya günler. | |
| 120 | BAYRI: (TR) Çok eski zamanlarda var olmuş, eskiden beri var olan. | |
| 121 | BAYRU: (TR) (bkz. Bayrı). | |
| 122 | BAYRUALP: (TR) (bkz. Bayru). | |
| 123 | BAYRUHAN: (TR) (bkz. Bayru). | |
| 124 | BAYSAL: (TR) Soylu, ünlü kişi. | |
| 125 | BAYSAN: (TR) Zengin, tanınmış. | |
| 126 | BAYSU: (TR) (bkz. Baysan). | |
| 127 | BAYSUNGUR: (TR) Akkoyunlu hükümdarlarından. | |
| 128 | BAYTAL: (TR) Kısrak. 2. Bayır, yokuş. | |
| 129 | BAYTEKİN: (TR) (bkz. Baytal). | |
| 130 | BAYTUGAY: (TR) (bkz. Tugay) | |
| 131 | BAYTÜZE: (TR) (bkz. Tüze). | |
| 132 | BAYTÜZÜN: (TR) (bkz. Tüzün). | |
| 133 | BAYÜLKEN: (TR) (bkz. Ülgen). | |
| 134 | BEDAYİ: (AR) Eşi benzeri olmayan güzel, mükemmel, yeni şeyler. | |
| 135 | BEDEL: (AR) Değer, kıymet. Bir şeyin yerine verilen, yerini tutan şey, karşılık. | |
| 136 | BEDİ: (AR) Bir şeyi örneği olmadığı halde meydana getiren. Yoktan vareden. Allah'ın 99 isminden birisidir. Güzel, güzellik. | |
| 137 | BEDİD: (FAR) Meşhur, görünür, açık meydanda. | |
| 138 | BEDİH: (AR) Şan ve şerefi büyük olan. | |
| 139 | BEDİHİ: (AR) Besbelli, açık-apaçık. | |
| 140 | BEDİR: (AR) Dolunay, ondört gecelik ay. | |
| 141 | BEDİRHAN: (FAR) İleri görüşlü, aydın lider. | |
| 142 | BEDREDDİN / BEDRETTİN: (AR) Din'in nuru, ışığı. Dinin aydınlığı, dinde bilgelik. | |
| 143 | BEDRİ: (AR) Er. 1. İçi altın dolu kese. Ay'la ilgili, ayın ondördü gibi güzel. | |
| 144 | BEDRÜLCEMAL: (AR) Ay yüzlü. | |
| 145 | BEDÜK: (TR) Büyük, yüce, gösterişli, önemli. | |
| 146 | BEDİR: (AR) Ayın ondördü. Dolunay. Ay. | |
| 147 | BEDİRHAN: (AR-TR) Ay+ Han gibi Bedir + Han | |
| 148 | BEDRETTİN: (AR) Bedreddin. Ayın ondördü gibi ışık saçan, temiz ve yüce | |
| 149 | BEDRİ: (AR) Ay gibi, aya benzeyen, Aya ait | |
| 150 | BEHÇET / BEHCET: (AR) Sevinç. Güzellik, güleryüzlülük. Şirinlik. | |
| 151 | BEHİÇ: (AR) Şen, güzel, güleryüzlü adam. | |
| 152 | BEHLÜL: (AR) Çok gülen, çok gülücü. Hayır sahibi, çok iyi adam. | |
| 153 | BEHMAN: (FAR) Filan filanca. Fars takviminde 11. ay'a ve her ayın 2. gününe karşılıktır. | |
| 154 | BEHMAR: (FAR) Çok ziyade, fazla. | |
| 155 | BEHNAN: (AR) Güleç, güler-yüzlü, iyi huylu ve daima gülen adam. | |
| 156 | BEHRAM: (FAR) Merih yıldızı. Her ayın 20. günü. | |
| 157 | BEHZAD / BEHZAT: (AR) Ressam, minyatürcü. | |
| 158 | BEKATA: (TR) İleri gelen, saygın. Soylu, isim yapmış sülaleden. | |
| 159 | BEKBARS: (TR) (bkz. Bekata). | |
| 160 | BEKDEMİR: (TR) (bkz. Bekata). | |
| 161 | BEKDİL: (TR) Doğru sözlü, mert. Gönlü zengin. | |
| 162 | BEKİL: (AR) Yakışıklı, süslü delikanlı, genç. | |
| 163 | BEKİR: (AR) Sabahları erken kalkmayı alışkanlık edinen kimse, bakir. | |
| 164 | BEKRİ: (AR) El değmemiş, Bakir, Tertemiz, bozulmamış. | |
| 165 | BEKRİYE: (AR) Her şeyin evveli, ilk çocuk. Genç ve taze kız. Dişi deve yavrusu. | |
| 166 | BEKSAN: (TR) Tanınmış, ünlü, saygın. Bey ünvanı taşıyan. | |
| 167 | BEKTAŞ: (FAR) Yaşıt, Akran. Eş, müsavi. | |
| 168 | BEKTÖRE: (TR) Güçlü, değişmez töreleri olan, törelerine bağlı. | |
| 169 | BENDER: (FAR) Deniz veya büyük nehir üzerindeki liman. Ticaret limanı. | |
| 170 | BENGİ: (TR) Sonu olmayan, hep kalacak olan, sonsuz, ebedi. | |
| 171 | BENGİALP: (TR) (bkz. Bengi). | |
| 172 | BENGİSAN: (TR) (Bengi). | |
| 173 | BENGİSOY: (TR) (bkz. Bengi). | |
| 174 | BERA: (AR) Fazilet. Seçkin olma vasfı. Olgunluk. | |
| 175 | BERAT: (AR) Resmi belge, imtiyaz belgesi. | |
| 176 | BERCA: (FAR) Yerinde tam doğru ve münasip. | |
| 177 | BEREN: (TR) Güçlü, kuvvetli, akıllı. | |
| 178 | BERGİN: (TR) (bkz. Berkin). | |
| 179 | BERHUZ: (FAR) Dağarcık, torba. | |
| 180 | BERİ: (AR) Salim, kurtulmuş. Temiz, Arınmış. | |
| 181 | BERİD: (AR) Haberci. | |
| 182 | BERİN: (FAR) En yüksek, çok yüce. Soylu. | |
| 183 | BERK: (TR) Sağlam, kuvvetli. Katı, sert. Şiddetli. | |
| 184 | BERKA: (AR) Kuzey Afrika'da eski bir şehir. | |
| 185 | BERKAN: (AR) Şakıma, parıldama. Kıvırcık tüylü kuzu postu kürkü. | |
| 186 | BERKANT: (TR) Güçlü, bozulmaz, yemin. | |
| 187 | BERKAY: (TR) (bkz. Berk). | |
| 188 | BERKE: (TR) Kama. Altınordu hükümdarı. | |
| 189 | BERKEL: (TR) Güçlü el. | |
| 190 | BERKER: (TR) Güçlü, sağlam kişilikli. | |
| 191 | BERKİ: (TR) Şimşek gibi parlak. | |
| 192 | BERKİN: (TR) Sağlam güçlü kuvvetli. | |
| 193 | BERKKAN: (TR) Güçlü soydan gelen. | |
| 194 | BERKMAN: (TR) Güçlü, sağlam, kişilikli. | |
| 195 | BERKSAN: (TR) Güçlü tanınan kimse. | |
| 196 | BERKSOY: (TR) (bkz. Berksan). | |
| 197 | BERKSU: (TR) Soğuk ve keskin su. | |
| 198 | BERKÜN: (TR) Sağlam, güçlü tanınmış. | |
| 199 | BESALET: (AR) Korkusuzluk, yüreklilik. | |
| 200 | BESİM: (AR) Güleryüzlü, güleç adam. | |
| 201 | BEŞAREDDİN / BEŞARETTİN: (AR) Dinin müjdesi. | |
| 202 | BEŞİR: (AR) Müjde getiren müjdeci. Güleryüzlü güleç adam. | |
| 203 | BETİK: (TR) Yazılı olan şey, yazılmış yapıt. | |
| 204 | BETİM: (TR) Bir nesnenin kendine özgü belirtilerini tam ve açık bir biçimde, söz ya da yazıyla anlatma, tasvir. Herhangi bir şeyin resmi ya da heykeli. | |
| 205 | BEYAN: (AR) Bildirme, söyleme, açıklama. Belli apaçık. | |
| 206 | BEYATİ: (AR) Gece uyuma, gece iş görme, geceyi işiyle geçirme. Türk müziğinin en eski makamlarından. | |
| 207 | BEYAZIT: (AR) (Bkz. Bayezit) | |
| 208 | BEYBOLAT: (TR) Çelik gibi güçlü, saygın kimse. | |
| 209 | BEYBARS: (TR) (bkz. Baybars). | |
| 210 | BEYCAN: (TR) (bkz. Beybolat). | |
| 211 | BEYHAK: (AR) Horasan'ın Nişabur eyaletinde bir bölge. | |
| 212 | BEYKAL: (TR) (bkz. Beycan). | |
| 213 | BEYKAN: (TR) (bkz. Beycan). | |
| 214 | BEYREK: (TR) Çok nazik, efendi, bey. Hüzünlü. | |
| 215 | BEYSAN: (TR) (bkz. Beycan). | |
| 216 | BEYSUN: (TR) Nazik insan. | |
| 217 | BEYZADE: (FAR-TR) Beyoğlu. Soylu kimse. | |
| 218 | BİCAN: (FAR) Cansız, ruhsuz. Canını esirgemeyen, şehit. | |
| 219 | BİLAL: (AR) Su gibi ıslatan, ıslatış, ıslaklık. | |
| 220 | BİLAN: (TR) Süslü ve işlemeli kılıç kemeri. | |
| 221 | BİLAY: (TR) Ay gibi asil ol. | |
| 222 | BİLDAR: (FAR) Bel, belleyen, yer kıran, kürek çeken. | |
| 223 | BİLEK: (TR) Güç, kuvvet. | |
| 224 | BİLEN: (TR) Bilgili, görgülü, anlayışlı. | |
| 225 | BİLGE: (TR) Bilgili, iyi geniş, derin, bilgi sahibi kimse. | |
| 226 | BİLGEALP: (TR) (bkz. Bilge). | |
| 227 | BİLGEHAN: (TR) Göktürk hakanı (683-734). Babası Kutluğ İlteriş Han'dır. | |
| 228 | BİLGEKAĞAN: (TR) (bkz. Bilge). Bilge Kağan (683-734). Göktürk hakanı. İkinci Göktürk hanedanlığının kurucusu. | |
| 229 | BİLGEKAN: (TR) Bilgin soydan gelen. | |
| 230 | BİLGER: (TR) Akıllı, bilgili, bilge, bilgin. | |
| 231 | BİLGİN: (TR) Bilgili kişi,alim. | |
| 232 | BİLKAN: (TR) Bilgili. | |
| 233 | BİLMEN: (TR) Bilen, anlayan, bilgili. | |
| 234 | BİLTAY: (TR) (bkz. Bilmen). | |
| 235 | BİNALİ: (AR) Ali'nin oğlu. | |
| 236 | BİNALP: (TR) Yiğitler. | |
| 237 | BİNKAN: (TR) Soylu kanlar. | |
| 238 | BİRANT: (TR) Özel, tek yemin. Özelliği olan yemin. | |
| 239 | BİRAT: (TR) Asil, soylu, bir aileye mensup. İlk erkek çocuğa verilen isim. | |
| 240 | BİRAY: (TR) Ay gibi tek, eşsiz. | |
| 241 | BİRCAN: (TR) Tek, eşsiz. | |
| 242 | BİRGE: (TR) Kamçı. Birlikte, beraber. | |
| 243 | BİRGİT: (TR) Birleşik, birleşmiş, birlik almış. | |
| 244 | BİRHAN: (TR) Tek yönetici. | |
| 245 | BİRKAN: (TR) Soylu. | |
| 246 | BİRKE: (AR) Büyük havuz. Gölcük. Göğüs. | |
| 247 | BİROL: (TR) Tek ad, bir ol. | |
| 248 | BİRTAN: (TR) Bir tane, tek. | |
| 249 | BİRUN: (FAR) Dışarı. Dış harici. Osmanlı Devleti'nde saray dışında görevli memurlar. | |
| 250 | BİSTAMİ: (FAR) (bkz. Bistem). | |
| 251 | BİSTEM: (FAR) Horasan eyaletinde El-Bürz eteklerinde bir şehir. 2. Bistam tarafından kurulduğu için bu ismi almıştır. Elmaslarıyla ünlüdür. | |
| 252 | BİŞAR: (FAR) Esir tutsak. Altın, gümüş kakmalı işlemeler. Saçılan şey, saç. Güçsüz, dermansız. | |
| 253 | BOĞAÇ: (TR) Küçük yaşta boğa öldürdüğü için kendisine bu ad verilen, Dede Korkut hikayelerindeki bir kahraman. Dirse Han'ın oğlu. | |
| 254 | BOĞAÇHAN: (bkz. Boğaç). | |
| 255 | BOĞATAŞ: (TR) Ünlü Türk beylerinden biri. | |
| 256 | BOLGAN: (TR) Eski Türk adlarından. | |
| 257 | BOLHAN: (TR) (bkz. Bolgan). | |
| 258 | BORA: (İTA) Araziden çıkan şiddetli rüzgar. | |
| 259 | BORAN: (Tür.) Rüzgar, şimşek, gökgürültüsü, sağanak yağmurun birlikte olduğu iklim olayı. | |
| 260 | BORANALP: (bkz. Boran). | |
| 261 | BORATAY: (bkz. Boran). | |
| 262 | BOYLAN: (TR) Kibirli, mağrur. | |
| 263 | BOYRAZ: (TR) Kuzey rüzgarı. | |
| 264 | BOYSAN: (TR) Uzun boylu, yakışıklı delikanlı. | |
| 265 | BOYSEL: (TR) Uzun boylu. | |
| 266 | BOZBEY: (TR) Kır beyi, gri. | |
| 267 | BOZBORA: (TR) Fırtına. | |
| 268 | BOZDOĞAN: (TR) Bir şahin türü. | |
| 269 | BOZER: (TR) Beyaz tenli. | |
| 270 | BOZKAYA: (TR) (bkz. Bozer). | |
| 271 | BOZKURT: (TR) Göktürk efsanelerinde yer alan kutsal hayvan. | |
| 272 | BOZUN: (TR) Büyük Selçuklu emirinin adı. Sürülmemiş tarla. | |
| 273 | BOZYEL: (TR) Yağmur getiren lodos rüzgarı. | |
| 274 | BOZYİĞİT: (TR) (bkz. Bozer). | |
| 275 | BÖKE: (TR) Kahraman, güçlü kimse. Önder, başkan, reis. Kabadayı, cesur efe. Güreşçi, pehlivan. | |
| 276 | BÖRÇETİN: (TR) Tarihçilere göre Türkleri Ergenekon'dan kurtaran demircinin adı. | |
| 277 | BUDAK: (TR) Ağacın dal olacak sürgünü. Dal. Dalın gövde içindeki sert bölümü. | |
| 278 | BUDUN: (TR) Halk, kavim, ahali. | |
| 279 | BUDUNALP: (bkz. Budun). | |
| 280 | BUĞRA: (FAR) Büyük erkek deve, iki hörgüçlü deve. Turna kuşu, sürünün önünde uçan turna. | |
| 281 | BUĞRAHAN: (FAR-TR) Bkz. Buğra | |
| 282 | BUHRİ: (AR) Tütsüye ait. Denize ait. | |
| 283 | BUKA: (AR) Ülke, yer. Büyük bina. Ben, benek. | |
| 284 | BULAK: (TR) Kaynak, pınar, çeşme. | |
| 285 | BULUT: (TR) Su buharlarının yoğunlaşmasıyla meydana gelen ve gökyüzünde farklı yükseklikte bulunan kütle. | |
| 286 | BUMİN: (TR) Baykuş, Puhu kuşu. Göktürk devletinin kurucusu (Öl. 552). | |
| 287 | BUMİNHAN: (TR) (bkz. Bumin). | |
| 288 | BURAK: (AR) Berk sözcüğünden (Yıldırımdan) türetilmiştir. | |
| 289 | BURÇ: (AR) Süryanice Burgus kelimesinin Arapçalaştırılmış biçimi.Kalenin köşelerine yapılan daha yüksek ve daha kalın çıkıntı kule. Güneşin ayrıldığı oniki kısımdan herbiri. | |
| 290 | BURÇAK: (TR) Baklagillerden, taneleri yemiş olarak kullanılan bir bitki. | |
| 291 | BURÇHAN: (TR) (bkz. Burç). | |
| 292 | BURHAN: (AR) Delil, kanıt. İlahi aydınlık. | |
| 293 | BURHANEDDİN / BURHANETTİN: (AR) Dinin delili. | |
| 294 | BURKAN: (Tür.) Uygur Türklerinin Budaya verdikleri ad. | |
| 295 | BURKHAN: (TR) Put, heykel, Buda heykeli. | |
| 296 | BUYAN: (TR) Mutluluk, uğur, talih. | |
| 297 | BUYRUK: (TR) Belirli bir davranışta bulunmaya zorlayıcı güç. Emir. Direktif. | |
| 298 | BUYRUKALP: (bkz. Buyruk). | |
| 299 | BÜLENT: (FAR) Yüce yüksek, ala, ulu. | |
| 300 | BÜNYAMİN: (AR) Yakup peygamberin en küçük oğlu. İbranice Sözcük anlamı: Sağ elin oğlu | |
| 301 | BÜRGE: (TR) Bir yerde duramayan canlı, taşkın kimse. | |
| 302 | BURKAN: (AR) Yanardağ, volkan. | |
| 120 ADET C HARFİ | ||
| 1 | CABBAR: (AR) Güç ve kuvvet sahibi kimse | |
| 2 | CABGU: (AR) Efendi. Bey. İleri gelen, saygın kimse. | |
| 3 | CABİR: (AR) Cebreden, zorlayan. Galip gelen. Aziz ve kuvvetli olan. | |
| 4 | CAFER: (AR) Küçük akarsu. Çay. | |
| 5 | CAHİD / CAHİT: (AR) Cehdeden, elinden geldiği kadar çalışan. | |
| 6 | CAHİZ: (AR) Gözü pek, yürekli, cesur kimse. Patlak gözlü. Daha çok lakap olarak kullanılmıştır. | |
| 7 | CAİZ: (AR) Geçer. İşlenmesi, yapılması uygun anlamında. | |
| 8 | CALİB: (AR) Çekici, celbedici, cazib. | |
| 9 | CALP: (AR) Güçlü, kuvvetli, gayretli. | |
| 10 | CAN: (FAR) Can, ruh. Hayat. Güç, kuvvet, hayatiyet, dirilik. Gönül, yakın dost, çok sevilen arkadaş. | |
| 11 | CANAL: (TR) Gönül al. Kendini sevdir, sevilen biri ol. | |
| 12 | CANALP: (TR) Özünde yiğitlik, güçlülük olan kimse. Cana yakın yiğit. | |
| 13 | CANAY: (TR) Ay gibi temiz, saf, parlak kimse. | |
| 14 | CANAYDIN: (TR) Özü temiz, aydınlık ruhlu kimse. | |
| 15 | CANBEK: (TR) Özü pek. Güçlü kişilikli kimse. | |
| 16 | CANBERK: (TR) Güçlü, sağlam kimse. | |
| 17 | CANBEY: (TR) Canım gibi sevgili. | |
| 18 | CANBULAT: (TR) CAN+POLAT 'tan Canbulat. Çelik gibi güçlü can. | |
| 19 | CANDANER: (TR) İçten, samimi, dost kimse. | |
| 20 | CANDAR: (TR) Silah taşıyan, can ve dar isimlerinden müteşekkil birleşik isim. | |
| 21 | CANDEĞER: (TR) Uğrunda can verilecek kadar güzel, değerli, sevilen. | |
| 22 | CANDEMİR: (TR) Özü güçlü, demir gibi sağlam kişilikli. | |
| 23 | CANDOĞAN: (TR) Cana doğan. | |
| 24 | CANEL: (TR) İçten uzatılan el, dostluk eli. | |
| 25 | CANER: (TR) Delikanlı, genç, dinamik. Can ve er kelimelerinden birleşik isim. | |
| 26 | CANFEDA: (FAR) Canını veren, özverili kimse. | |
| 27 | CANFER: (FAR) Aydın bilgili. Güçlü saygın. | |
| 28 | CANGİRAY: (TR) CAN+GİRAY. Giray,Eskiden Kırım hanlarının ve han ailesinden olan prenslerin kullandığı san | |
| 29 | CANGÜN: (TR) Doğduğu gün çok sevinilen kimse. | |
| 30 | CANGÜR: (TR) Canlı, neşeli kimse. | |
| 31 | CANİB/ CANİP: (AR) Ön taraf, cihet. | |
| 32 | CANKAN: (TR) Soyu temiz, asil kimse. | |
| 33 | CANKUT: (TR) Kişinin mutluluğu talihi, şansı, uğuru. Mutlu talihli kimse. | |
| 34 | CANOL: (TR) Canım ol, can gibi içten ol. | |
| 35 | CANSAL: (TR) Can ve sal kelimelerinden birleşik isim. | |
| 36 | CANSEN: (TR) Sen cansın, sevilensin. | |
| 37 | CANSER: (TR) CAN+ SER. | |
| 38 | CANSOY: (TR) Asil, soylu, cana yakın. | |
| 39 | CANSUN: (TR) Cansın'dan Cansun. Canını sunan. | |
| 40 | CANTEKİN: (TR) Tek can, eşsiz can. | |
| 41 | CANTEZ: (TR) Tez canlı, aceleci. | |
| 42 | CANTÜRK: (TR) İyi hasletlere sahip Türk. | |
| 43 | CANVER: (TR) Canlı, haşere. | |
| 44 | CAVİD / CAVİT: (FAR) Sonrasız, sürekli kalacak olan, ebedi. | |
| 45 | CAZİM: (AR) Kesin. Kesin kararlı. | |
| 46 | CEBE: (AR) Zırh. Osmanlıda silah ihtiyacını karşılayan aracın adı. | |
| 47 | CEBEL: (AR) Dağ. Tarıma elverişsiz arazi. | |
| 48 | CEBERUT: (İBR) İbranice "kudret" anlamına gelmektedir. | |
| 49 | CEBİR: (AR) Zorlamak. Düzeltme, onarma. Kırık veya çıkık bir kemiği yerleştirip sarmak. | |
| 50 | CEBRAİL: (AR) Peygamberlere vahiy getiren dört büyük melekten biri. Cibril, İbranice Allahın kulu. | |
| 51 | CEHDİ: (AR) Uğraşan, çalışan. Çaba ve gayret gösteren. | |
| 52 | CEHİD / CEHİT: (AR) Çalışma, çabalama, uğraşma. | |
| 53 | CELADET: (AR) Gözüpeklik. Yiğitlik. Kahramanlık. | |
| 54 | CELAL: (AR) Büyüklük, ululuk azamet. Hiddet, öfke. | |
| 55 | CELALEDDİN/ CELALETTİN: (AR) Dini savunan. Dinin ululadığı, övdüğü. | |
| 56 | CELASUN: (TR) Kahraman, cesur, atak, delikanlı, yiğit. Genç sağlıklı, gürbüz. | |
| 57 | CELAYİR: (TR) Moğol kavminin bir kolu olup birçok kabileyi bünyesinde toplamıştır. | |
| 58 | CELİL: (AR) Büyük, ulu. (bkz. Celal). Allah için sıfat olarak kullanılır. Osmanlı devletinde vezir ve müşir rütbelerinde bulunanlar için bu sıfat kullanılırdı. Güzel sanatlarda bir yazı stili. | |
| 59 | CELİLAY: (AR-TR) Ulu, yüce ay. | |
| 60 | CELVET: (AR) Yerini yurdunu terk etmek. Tasavvufta, kulun, Allanın sıfatlarıyla halvetten çıkışına ve fena fillahda fani oluşuna denilir. | |
| 61 | CEM: (AR) Toplama, biraraya getirme, yığma. Hükümdar, şah. | |
| 62 | CEMAL: (AR) Yüz güzelliği, zahiri ve batıni güzellik. Allah'ın rahmetle tecellisi. Allah'ın lütuf, ihsan, rıza sıfatlarının karşılığı. | |
| 63 | CEMALLEDDİN/ CEMALETTİN: (AR) Dinin cemali, parlak yüzü. | |
| 64 | CEMALULLAH: (AR) Allah'ın lütfü, bağışı. | |
| 65 | CEMİL: (AR) Güzel erkek. İyilikle anma. Eskiden okullarda verilen başan kağıdı. | |
| 66 | CEMRE: (AR) Ateş. Kor halinde ateş. Şubat ayında azar azar artan sıcaklık. | |
| 67 | CEMŞİD/ CEMŞİT: (FAR) Mitolojide İran'ın efsanevi dördüncü şahı. | |
| 68 | CENAB/ CENAP: (AR) "Yan"manasına gelir. Şeref, onur ve büyüklük terimi olarak kullanılır. | |
| 69 | CENAN: (AR) Yürek, gönül kalp | |
| 70 | CENGAVER: (FAR) Savaşçı, silahşor. Savaşı seven, savaşkan, dövüşken. | |
| 71 | CENGEL: (FAR) Orman. | |
| 72 | CENGER: (FAR) (bkz. Cengaver). | |
| 73 | CENGİZ: (TR) Cengiz Han. Moğol İmparatorluğu'nun kurucusu, asıl adı Timuçin'dir. Moğolcada Çing sıfatının çoğulu olarak, güçlü, kuvvetli anlamındadır. | |
| 74 | CENK: (FAR) Harp, savaş, kavga. | |
| 75 | CENKER: (FAR-TR) İyi savaşan, savaşçı. | |
| 76 | CERİB: (AR) Hububat için kullanılan bir ölçek. | |
| 77 | CERİR: (AR) İp, halat. Yular anlamında. | |
| 78 | CERİT: (AR) Verimsiz çorak yer. Bekar. | |
| 79 | CESİM: (AR) İri, büyük, kocaman, ulu, mühim. | |
| 80 | CESİMİ: (AR) İri, büyük. | |
| 81 | CESUR: (AR) Er. - Cesaretli, yürekli, yiğit, gözüpek, atılgan. | |
| 82 | CEVAD / CEVAT: (AR) Cömert, eli açık. İhsan eden. | |
| 83 | CEVAHİR: (AR) Cevherler, elmaslar, kıymetli taşlar. Mayalar, özler. | |
| 84 | CEVAN: (FAR) Genç, taze, delikanlı. (bkz. Civan). | |
| 85 | CEVDET: (AR) İyilik, güzellik. Olgunluk. Büyüklük. Tazelik. Kusursuzluk. | |
| 86 | CEVHER: (AR) Öz, maya. Başlı başına, kendiliğinden olan. Tıynet, cibilliyet, soydan gelen, haslet, tabii istidat. Kıymetli taş. Ebcet hesabında yalnız noktalı harfleri hesaplamaya dayanan tarih düşürme şekli. Kılıç namlusuna yapılan menevişli süs. | |
| 87 | CEVVAL: (AR) Koşan, dolaşan, hareket eden, canlı. | |
| 88 | CEVZA: (AR) Güneşin Mayıs ayında girdiği ikizler burcu. | |
| 89 | CEYHAN: (TR) Güney Anadolu'da Toroslar'dan doğan ve Akdeniz'e dökülen nehir. | |
| 90 | CEYHUN: (TR) Orta Asya'da Amu-Derya'ya Arap ve Farslıların vermiş olduğu ad. Tevrat'a göre cennetin 4 nehrinden biri. | |
| 91 | CEZLAN: (AR) Mutlu. | |
| 92 | CEZMİ: (AR) Cezm ile ilgili. Kesin karar ve niyete ait. Kesmek. | |
| 93 | CEZRİ: (AR) Kökle ilgili, kökten. | |
| 94 | CEZZAR: (AR) Deve kasabı. -Daha çok lakab olarak kullanılır. | |
| 95 | CİHAD / CİHAT: (AR) Savaş. Din uğrunda düşmanla savaşma. | |
| 96 | CİHAN: (FAR) Dünya, alem, kainat, yeryüzü, yerküresi. Dünyada yaşayan insanların tümü. | |
| 97 | CİHANER: (FAR) Dünyaya bedel kişi, yiğit. | |
| 98 | CİHANGİR: (FAR) Dünyaya egemen olan, dünyayı zabteden kimse. Fatih. Osmanlı şehzadelerinin ortak adıdır. | |
| 99 | CİHANMERT: (FAR) (bkz. Cihaner). | |
| 100 | CİHANNUR: (FAR) Dünyayı aydınlatan, nurlu, ışıklı. | |
| 101 | CİHANSER: (FAR) Cihan'ın başı. | |
| 102 | CİHANŞAH: (FAR) Cihan'ın şah'ı. | |
| 103 | CİLASUN: (TR) Babayiğit, boylu, boslu, delikanlı, gürbüz. | |
| 104 | CİNAN: (AR) Cennetler, yedi göğün üstünde ve Arş ile Kürsi'nin altındaki sekiz cennet. | |
| 105 | CİNUÇEN: (TR) Üstün, galip, zafer kazanmış. | |
| 106 | CİVAN: (Fars.) Genç, delikanlı, yakışıklı. (bkz. Cevan). | |
| 107 | CİVANBAHT: (FAR) Mutlu, şanslı (kimse). | |
| 108 | CİVANMERT: (FAR) Cömert, eli açık genç, delikanlı. | |
| 109 | COŞAN: (TR) Coşku duyan, heyecanlı (kimse). | |
| 110 | COŞAR: (TR)(bkz. Coşan). | |
| 111 | COŞKUN: (TR) Coşmuş, galeyana gelmiş. Duyarlı, aşın hareketli. | |
| 112 | COŞKUNER: (TR) Coşan kimse. | |
| 113 | COŞKUNSU: (TR) Sel, gürültüyle akan su. | |
| 114 | CÖMERT: (Tür.) Elinde olanı harcayan, eli açık. Başkalarına yardımdan kaçınmayan. | |
| 115 | CUDİ: (AR) Cömert, eli açık. İyilik severlikle ilgili. Dicle nehri kıyısında bir dağ. Nuh'un gemisinin tufandan sonra bu dağın üzerinde durduğu söylenir. | |
| 116 | CUMA: (AR) Haftanın beşinci günü. Müslümanların ibadet ve Bayram günü. Cuma günü kılınan öğle namazı. Toplanma. | |
| 117 | CUMALİ: (TR) Cuma günü doğan. | |
| 118 | CUMHUR: (AR) Halk, ahali. Kalabalık, başıboş kalabalık. Takım, heyet. | |
| 119 | CÜBEYR: (AR) Küçük kahraman, küçük yiğit. | |
| 120 | CÜNEYD / CÜNEYT: (AR) Küçük asker, askercik. | |
| 73 ADET Ç HARFİ | ||
| 1 | ÇAĞA: (TR) Çocuk. | |
| 2 | ÇAĞAÇAR: (TR) Çağ açacak kimse. | |
| 3 | ÇAĞAKAN: (TR) Çağı yakalayan, çağdaş. | |
| 4 | ÇAĞAN: (TR) Bayram, şenlik. | |
| 5 | ÇAĞANAK: (TR) Körfez, liman. | |
| 6 | ÇAĞAR: (TR) Bayram. Kalın ve kuvvetli deve kösteği. Doğan kuşu. | |
| 7 | ÇAĞATAY: (TR) Yavru at, tay. Doğu Türklerine, lehçelerine dayanılarak verilan ad. | |
| 8 | ÇAĞILI: (TR) Çağla ilgili. Çakıl. Çağla. | |
| 9 | ÇAĞIN: (TR) Yıldırım, şimşek. | |
| 10 | ÇAĞKAR: (TR) Canlı, dinamik, çalışkan. | |
| 11 | ÇAĞLAR: (TR) Çağlayan, şelale (bkz. Şelale). | |
| 12 | ÇAĞMAN: (TR) Çağın insanı. | |
| 13 | ÇAĞNUR: (TR) Çağın nuru, zamanın nuru. | |
| 14 | ÇAĞRI: (TR) Çakır gözlü. Mavi hareli göz. | |
| 15 | ÇAKA BEY: (TR) Oğuzların Çavuldur boyundan olan Türk beyi. XI. yy. ilk yarısında İzmir bölgesinin hakimi oldu. | |
| 16 | ÇAKAR: (TR) Parıldayan, ışık veren. | |
| 17 | ÇAKIR: (TR) Mavimsi, mavi renkli, gri benekli gözleri olan kişi. | |
| 18 | ÇAKMAN: (TR) Amacına erişen, ulaşan kimse. Süt mavisi. | |
| 19 | ÇAKMUR: (TR) Yarı uykulu bakış. Sert taş. Pinti. | |
| 20 | ÇALAPKULU: (TR) Tanrı kulu. | |
| 21 | ÇALAPÖVER: (TR) Tanrı'nın övgüsüne mazhar olmuş kişi. | |
| 22 | ÇALGAN: (TR) Yatağı taşlık olan ve gürültüyle akan su. | |
| 23 | ÇALKIN: (TR) Alev. | |
| 24 | ÇAPAN: (TR) Tatar, ulak, postacı. | |
| 25 | ÇAVAŞ: (TR) Güneş. Güneşli yer. Güney. | |
| 26 | ÇAVLAN: (TR) Büyük çağlayan. | |
| 27 | ÇAVLI: (TR) Ava alıştırılmamış doğan. | |
| 28 | ÇAYKARA: (TR) Küçük akarsu, yazın kuruyan küçük akarsu. | |
| 29 | ÇELEBİ: Efendi, nazik ve kibar. Şehir terbiyesi almış okuryazar kimse. Osmanlı devletinin ilk devirlerinde şehzadelere verilen unvan. | |
| 30 | ÇELEN: (TR) Yakışıklı delikanlı. Tepelerin kar tutmayan kuytu yeri. Açıkgöz, becerikli, kurnaz. Evlerin dışında bulunan saçak. | |
| 31 | ÇELİK: (TR) Su verilip sertleştirilen demir. Çok güçlü kuvvetli. Kısa kesilmiş dal. | |
| 32 | ÇELİKEL: (TR) Çelik gibi güçlü el. | |
| 33 | ÇELİKER: (TR) Çelik gibi güçlü kimse. | |
| 34 | ÇELİKHAN: (TR) Güçlü hakan, yönetici. | |
| 35 | ÇELİKKAN: (TR) Güçlü soydan gelen kimse. | |
| 36 | ÇELİKÖZ: (TR) (bkz. Çelik). | |
| 37 | ÇELİKSU: (TR) (bkz. Çelik). | |
| 38 | ÇELİKYAY: (TR) Güçlü, kuvvetli. | |
| 39 | ÇERAĞ: (FAR) Yağ kandili, lamba, mum. Atın şaha kalkması. | |
| 40 | ÇERME: (TR) Çay kıyılarında sulu ve yeşil yer. Kaynak. | |
| 41 | ÇEŞMAN: (FAR) Gözler. | |
| 42 | ÇEŞPAN: (FAR) Layık, uygun, münasip, yakışır. | |
| 43 | ÇERİ: (TR) Asker, savaşçı. | |
| 44 | ÇETİN: (TR) Sert, işlenmesi, elde edilmesi, çözümü zor, sarp, müşkil. | |
| 45 | ÇETİNALP:(TR) (bkz. Alp). | |
| 46 | ÇETİNAY: (TR) (bkz. Çetin). | |
| 47 | ÇETİNEL: (TR) (bkz. Çetin). | |
| 48 | ÇETİNER: (TR) (bkz. Çetin). | |
| 49 | ÇETİNÖZ: (TR) (bkz. Çetin). | |
| 50 | ÇETİNSOY: (TR)(bkz. Çetin). | |
| 51 | ÇETİNSU: (TR) (bkz. Çetin). | |
| 52 | ÇEVAR: (TR) Sabah vakti. | |
| 53 | ÇİNTİK: (TR) Çabuk davranan, hızlı ve hareketli. | |
| 54 | ÇEVİKCAN: (bkz. Çevik). | |
| 55 | ÇEVRİM: (TR) Sınır. Girdap. Sürekli ve düzenli değişme. | |
| 56 | ÇIDAM: (TR) Sabır, tahammül. | |
| 57 | ÇINAR: (FAR) Çınar ağacı. | |
| 58 | ÇIRAĞ: (FAR) Meşale, ışık, kandil (bkz. Çerağ). | |
| 59 | ÇİLE: (FAR) Zevk ve sefadan el çekerek kuytu bir yerde yapılan ibadet. Eziyet, sıkıntı. İbrişim, yün vs. demeti. | |
| 60 | ÇİLTAY: (TR) Üzerinde benekler bulunan tay. | |
| 61 | ÇİNEL: (TR) Doğru, dürüst, namuslu kimse. | |
| 62 | ÇİNER: (TR) (bkz. Çinel). | |
| 63 | ÇİNTAY: (TR) Soylu at. | |
| 64 | ÇİNUÇİN: (TR) Üstün, galip, zafer kazanmış. | |
| 65 | ÇİRAY: (FAR) Yüz çizgileri, yüz güzelliği. Beniz, yüz. İnsan resmi. | |
| 66 | ÇİRE: (FAR) Maharetli, becerikli. Kahraman, yiğit. | |
| 67 | ÇOĞA: (TR) Çocuk, yavru. | |
| 68 | ÇOĞAHAN: (TR) (bkz. Çoğa). | |
| 69 | ÇOĞAN: (TR) Kökü ve dalları sabun gibi köpüren bitki, çöven. | |
| 70 | ÇOĞAŞ: (TR) Güneş. | |
| 71 | ÇOĞUN: (TR) Çok defa, ekseriya. | |
| 72 | ÇOKAY: (TR) Köy zengini, çiftlik sahibi. | |
| 73 | ÇOKMAN: (TR) Topuz, gürz. | |
| 129 ADET D HARFİ | ||
| 1 | DADAŞ: (TR) Erkek kardeş. Delikanlı, babayiğit. | |
| 2 | DAFİ: (AR) Defeden, gideren. Savan, savuşturan, iten. | |
| 3 | DAĞAŞAN: (TR) Dağ aşan. | |
| 4 | DAĞDELEN: (TR) Dağ delen. | |
| 5 | DAĞHAN: (TR) Eski Türklerde dağ tanrısı. | |
| 6 | DAĞTEKİN: (TR) (bkz. Dağaşan). | |
| 7 | DAHİ: (AR) Üstün zeka sahibi. | |
| 8 | DAİM: (AR) Devamlı sürekli, her zaman. | |
| 9 | DALAN: (TR) Biçim, şekil. İnce, narin, zarif. | |
| 10 | DALAYER: (TR) Deniz adamı. | |
| 11 | DALDAL: (TR) Kahraman, yiğit. | |
| 12 | DALGA: (TR) Denizin yel esince oynayıp kabarması. Denizde hareketli su kütlesi. | |
| 13 | DALOKAY: (TR) Çok beğenilen. | |
| 14 | DAMAN: (FAR) Etek. Bir dağ silsilesinin eteğinde uzanan bölge. | |
| 15 | DANİŞ: (FAR) Bilim, bilgi, ilim. | |
| 16 | DANİYAL / DANYAL: (İBR) Bir peygamber. Sözcük: "Tanrı benim yargıcımdır" anlamına gelir. | |
| 17 | DARCAN: (TR) Aceleci, sıkıntılı. Serçe. | |
| 18 | DARGA: (TR) Başkan, lider. | |
| 19 | DAVUD / DAVUT: (İBR) Kendisine kitap olarak Zebur'un gönderildiği büyük peygamberlerden biri. | |
| 20 | DEDE: (TR) Ana ve babanın babası. Ced, ata. Çok yaşlı kimse. Mevlevilikte çile doldurmuş, dervişlik gayesine erişmiş ve dergahta hücre sahibi olmuş kimse. Bektaşilerde şeyh, baba. | |
| 21 | DEĞER: (TR) Bir şeyin tam karşılığı, kıymet, baha. Layık. Bir şeyin sahip olduğu yüksek vasıf. | |
| 22 | DEHNA: (AR) Kızıl. Kumun rengi dolayısıyla Arabistan'da ıssız iller adıyla anılan bir çölün adı. | |
| 23 | DEHRİ: (AR) Dünyanın sonsuzluğuna inanıp öteki dünyayı inkar eden, ruhun da cesetle birlikte öldüğüne inanan. Materyalist. | |
| 24 | DELAL: (AR) İnsana hoş, sevimli görünen hal, naz, işve. | |
| 25 | DELFİN: (YUN) Yunus balığı. | |
| 26 | DEMİR: (TR) Dayanıklı ve kullanış sahası geniş, mavimsi esmer renkli bir maden. | |
| 27 | DEMİRAĞ: (TR) Demirden ağ. | |
| 28 | DEMİRALP: (TR) Demir gibi sağlam ve yiğit. | |
| 29 | DEMİRAY: (TR) Demir gibi. | |
| 30 | DEMİRCAN: (bkz. Demirağ). | |
| 31 | DEMİRDELEN: (bkz. Demirağ). | |
| 32 | DEMİREL: (TR) Demir gibi güçlü eli olan. | |
| 33 | DEMİRER: (TR) Demir gibi güçlü kimse. | |
| 34 | DEMİRHAN: (TR) Güçlü hükümdar. | |
| 35 | DEMİRKAN: (TR) Güçlü soydan gelen. | |
| 36 | DEMİRMAN: (TR) Demir gibi güçlü sağlam kimse. | |
| 37 | DEMİRÖZ: (TR) Özü demir gibi güçlü olan. | |
| 38 | DEMİRŞAH: (bkz. Demirhan). | |
| 39 | DEMİRTEKİN: (bkz. Demirhan). | |
| 40 | DEMİRTUĞ: (bkz. Demirtekin). | |
| 41 | DEMREN: (TR) Okun ucuna geçirilen demir ya da kemik parçası. | |
| 42 | DENGİZ: (TR) (bkz. Deniz). | |
| 43 | DENGİZER: (TR) Denizci. | |
| 44 | DENİZ: (TR) Büyük su kütlesi. Büyük su kütlesindeki dalgalanma. | |
| 45 | DENİZALP: (TR) Yiğit denizci. | |
| 46 | DENİZCAN: (TR) (bkz. Denizalp). | |
| 47 | DENİZER: (TR) Deniz adamı, denizci. | |
| 48 | DENİZHAN: (TR) Denizlerin hakimi, yöneticisi. Eski Türklerde Deniz tanrısı. | |
| 49 | DERBEND: (AR) Kapılar kapısı. | |
| 50 | DEREM: (FAR) Para, akçe. | |
| 51 | DERİM: (TR) Çadır. | |
| 52 | DERMAN: (FAR) İlaç. Çare. Takat, kuvvet, güç. | |
| 53 | DERSU: (TR) Hepsi, kamilen, baştan başa hep. | |
| 54 | DERVİŞ: (FAR) Alçakgönüllülüğü ve yoksulluğu kabul eden veya bir tarikata bağlı bulunan kimse. Fakir ve muhtaç kimse. Daha çok lakap olarak kullanılır. | |
| 55 | DERYA: (FAR) Deniz, büyük nehir. | |
| 56 | DERYAB: (FAR) Akıllı, anlayışlı. | |
| 57 | DERYACE: (FAR) Küçük deniz. Göl. | |
| 58 | DEVAN: (FAR) Koşan, seğirten, hızlı yürüyen. Koşmak. Süratle, hızla gitmek. | |
| 59 | DEVLEDDİN / DEVLETTİN: (AR) Dinin mutluluğu, uğuru, büyüklüğü. | |
| 60 | DEVLET: (AR) Bir hükümet dairesinde teşkilatlandırılmış olan siyasi topluluk. | |
| 61 | DEVRAN: (AR) Dünya, felek. Zaman. Talih, yazgı. | |
| 62 | DEVRİM: (TR) Hareket halinde bir şeyin bir eğri çizerek dönmesi, devretmesi. Köklü değişiklik, inkılap. Eski olduğu fark edileni yıkıp yerine yeni olduğu farz edileni koymak. İhtilal. | |
| 63 | DİCLE: (TR) Yakındoğu'nun Türkiye'den doğan ve Mezopotamya'dan Basra Körfezine dökülen nehirlerden biri. | |
| 64 | DİCLEHAN: (TR) Dicle'nin hükümdarı. | |
| 65 | DİKÇAM: (TR) Çam gibi uzun. Metanetli. | |
| 66 | DİKMEN: (TR) Koni biçiminde sivri tepe. Dağların en yüksek yeri. Yayla. | |
| 67 | DİLAN: (FAR) Gönüller, yürekler. | |
| 68 | DİLAVER: (FAR) Yiğit, yürekli. | |
| 69 | DİLAZAD: (FAR) Gönlü bir şeyle ilgili olmayan, gönlü rahat. Özgür. | |
| 70 | DİLERCAN: (FAR) Dilekte, istekte bulunan. | |
| 71 | DİLGE: (TR) Güzel konuşan kimse. | |
| 72 | DİLHAN: (FAR) Gönülden söyleyen, içten konuşan. | |
| 73 | DİLHUN: (FAR) İçi kan ağlayan. | |
| 74 | DİLSAFA: (FAR) Gönlü şen, rahat, dertsiz. | |
| 75 | DİLSAZ: (FAR) Gönül yapan. | |
| 76 | DİLSUZ: (FAR) Gönül yakan, yürek yakıcı. | |
| 77 | DİLŞAD: (FAR) Gönlü hoş, sevilmiş. | |
| 78 | DİLŞAH: (FAR) Gönül hükümdarı, şahı. | |
| 79 | DİNÇ: (TR) Gücü kuvveti yerinde ve sağlıklı. | |
| 80 | DİNÇAY: (TR) Kuvvetli ay. | |
| 81 | DİNÇER: (TR) Kuvvetli kimse, genç, erkek, yiğit. | |
| 82 | DİNDAR: (FAR-AR) Allah'a inanmış, bağlanmış olan kimse. | |
| 83 | DİRAYET: (AR) Zeka, bilgi, kavrayış. | |
| 84 | DİREM: (FAR) Akça, para. Gümüş para. | |
| 85 | DİRENÇ: (TR) Karşı koyan kuvvet, mukavemet. | |
| 86 | DİRİCAN: (TR) Güçlü, canlı kimse. | |
| 87 | DİRİĞ: (FAR) Esirgeme, acıma. | |
| 88 | DİRSEHAN: (TR) Dede Korkut hikayelerinde, çocuğu olmadığı için hor görülen sonra da Boğaç Han adında yiğit bir oğula sahip olan kahramanın adı. | |
| 89 | DİZDAR: (FAR) Kale muhafızı. | |
| 90 | DOĞA: (TR) Tabiat. | |
| 91 | DOĞAN: (TR) Kartalgillerden, alıştırılarak kuş avında kullanılan, yırtıcı bir kuş. | |
| 92 | DOĞANALP: (bkz. Doğan). | |
| 93 | DOĞANAY: (TR) Ayın ilk günleri. | |
| 94 | DOĞANBEY: (TR) Doğan gibi atik ve cesur bey. | |
| 95 | DOĞANBİKE: (bkz. Doğan). | |
| 96 | DOĞANER: (TR) Güçlü, kuvvetli, yiğit. | |
| 97 | DOĞANGÜN: (TR) Sabahın ilk ışıklan. | |
| 98 | DOĞANHAN: (bkz. Doğanbey). | |
| 99 | DOĞANTEN: (TR) Şafak vakti. | |
| 100 | DOĞAY: (TR) Ayın doğması. | |
| 101 | DOĞU: (TR) Doğma bölgesi. Güneşin doğduğu yön, şark. | |
| 102 | DOĞUHAN: (TR) Doğu ülkesinin hükümdarı, hakimi. | |
| 103 | DOĞUKAN: (TR) (bkz.. Doğuhan). | |
| 104 | DOLUNAY: (TR) Tam yuvarlak halde görünen ay, bedir. | |
| 105 | DORUK: (TR) Tepe, ağaç tepesindeki körpe filiz. | |
| 106 | DUHA: (AR) Kuşluk vakti. | |
| 107 | DUMRUL: (TR) Dede Korkut hikayelerinde geçen bir kahramanın adı. | |
| 108 | DURALİ: (bkz. Dursunali). | |
| 109 | DURAK: (TR) Yolu taşıyan araçların düzenli olarak durdukları yer. Durma, dinlenme. Cümle sonuna konulan nokta. | |
| 110 | DURAN: (TR) Hareketsiz halde bulunan, sabit. | |
| 111 | DURCAN: (TR) Canlı kal, ömrün uzun olsun. | |
| 112 | DURDU: (TR) Uzun ömürlü olması, yaşaması istenen çocuklara verilen ad. | |
| 113 | DURHAL: (TR) Hal üzere kal, olduğun gibi kal | |
| 114 | DURKAYA: (TR) Çocukları devamlı ölen ailelerin yeni doğan çocuklarına verdikleri isim. | |
| 115 | DURMUŞ: (TR) (bkz. Dursun). | |
| 116 | DURNA: (TR) Bir cins kuş. Turna. | |
| 117 | DURSUN: (TR) Çocukları devamlı ölen ailelerin yeni doğan çocuklarına verdikleri ad. erkek çocuklarına verdikleri isim. | |
| 118 | DURSUNALİ: (TR-AR) Kız çocuğu olmayan ailelerin en son doğan | |
| 119 | DURUALP: (TR) Özü temiz yiğit. | |
| 120 | DURUCAN: (TR) (bkz. Durualp). | |
| 121 | DURUKAN: (bkz. Durualp). | |
| 122 | DURUL: (TR) Berrak, saf duruma gel. Dibe çöken şey, tortu. | |
| 123 | DURUSAN: (TR) Temiz olarak tanınmış kimse. | |
| 124 | DURUSOY: (bkz. Durusan). | |
| 125 | DÜDEN: (TR) Yer altında akan suların kireçli tabakaları eriterek meydana getirdikleri tabii kuyu. Bataklık, girdap. | |
| 126 | DÜNDAR: (FAR) Eski Fars hükümdarı. Arkayı gözeten, koruyan asker. | |
| 127 | DÜRÜST: (FAR) Doğru, düzgün, sağlam. Bütün, tam. | |
| 128 | DÜZEY: (TR) Seviye karşılığı olarak uydurulmuş olmayan. | |
| 129 | DÜZGÜN: (TR) Girintisi, çıkıntısı, pürüzü olmayan. Düzeltilmiş, tesviye edilmiş. İyi düzen verilmiş. İntizamlı, nizamlı. Yolunda, rayında. | |
| 318 ADET E HARFİ | ||
| 1 | EBECEN: (TR) Akıllı çocuk. | |
| 2 | EBED: (AR) Sonu olmayan gelecek. | |
| 3 | EBER: (AR) Hayırlı, şerefli, faziletli. | |
| 4 | EBHER: (AR) En parlak. | |
| 5 | EBRA: (AR) Ürkme, kaçma. Birden bire ölme. | |
| 6 | EBRAR: (AR) Hayır sahipleri. İyiler, dindarlar, özü sözü doğru olanlar. | |
| 7 | EBRU: (FAR) Kaş. Bulut renginde, buluta benzer, bulut gibi dalgalı, bulutlu. Kağıt üzerine kendine has usulle yapılan, mermer, damarları gibi dalgalı şekilli süsleme. | |
| 8 | EBU: (AR) Baba, ata. (bkz. Ebi, peder). | |
| 9 | EBUBEKİR: (AR) Deve yavrusunun babası. | |
| 10 | EBUZER: (AR) Altın sahibi, servet ve zenginlik sahibi. | |
| 11 | EBYAR: (AR) Pek ak, pek beyaz. | |
| 12 | ECEMİŞ: (TR) Çok bilmiş. | |
| 13 | ECER: (TR) Yeni, güzel, iyi. | |
| 14 | ECİR: (AR) Bir iş ya da emek karşılığı verilen şey. Sevap. Aziz sevgili. | |
| 15 | ECMEL: (AR) En güzel, en yakışıklı. | |
| 16 | ECVED / ECVET: (AR) En iyi olan. Eli açık cömert. | |
| 17 | EDEBALİ: (TR) (Öl: 1325). Osman Gazi'nin kayınpederi ve hocası. Osmanlı imparatorluğunun kuruluşunda önemli bir rolü oldu. | |
| 18 | EDGÜ: (TR) İyi. | |
| 19 | EDGÜALP: (TR) İyi yiğit. | |
| 20 | EDGÜER: (TR) (bkz. Edgü). | |
| 21 | EDGÜKAN: (TR) (bkz. Edgü). | |
| 22 | EDHEM / ETHEM: (AR) Karayağız at. | |
| 23 | EDİB / EDİP: (AR) Edepli, terbiyeli, zarif, nazik. Edebiyatla uğraşan kimse. | |
| 24 | EDİM: (AR) Fiil, amel. | |
| 25 | EDİZ: (TR.) Yüksek, yüksek yer. Ulu, yüce, değerli. | |
| 26 | EFDAL: (AR) Çok faziletli, yüksek derecede. | |
| 27 | EFE: (TR) Ağabey, büyük kardeş. Yiğit, cesur. Kabadayı. | |
| 28 | EFECAN / AFACAN Hareketli, ele avuca sığmaz, akıllı | |
| 29 | EFEKAN: (TR) Efe soyundan gelen. | |
| 30 | EFGAN: (FAR) Figan, ağlayıp inleme, feryat. | |
| 31 | EFGEN: (FAR) Düşüren, yıkan, yere atan. Alıcı, yakıcı, düşürücü. (bkz. Figen). | |
| 32 | EFİL: (TR) Rüzgar, dalgalanma. | |
| 33 | EFKAR: (AR) Düşünceler. İç sıkıntısı, kaygı. | |
| 34 | EFKEN: (FAR) Düşkün. | |
| 35 | EFLAK: (AR) Semalar, felekler, yükler, küreler, zamanlar. Bahtlar, talihler, kaderler. | |
| 36 | EFLAKİ: (AR) Gökte oturan melek. | |
| 37 | EFLATUN: (YUN) Açık mor. Aristo'nun hocası, Sokrat'ın talebesi, ünlü Yunan filozofu. | |
| 38 | EFRAHİM: (İBR) Hz. Yusuf un ikinci oğlu. Orta Filistin'de yerleşen İsrail kabilesine adını verdiği söylenir. | |
| 39 | EFRAS: (AR) Atlar, beygirler, kısraklar. | |
| 40 | EFRASİYAP: (FAR) Turan Türkleri büyük kahraman kağanının Farsça adı. Alp er Tonga asıl adıdır. Büyük İskender'den evvel yaşamıştır. | |
| 41 | EFSER: (FAR) Taç. Subay. | |
| 42 | EFZA: (FAR) Artmak, çoğalmak. | |
| 43 | EGE: (TR) Bir çocuğu koruyan, işlerine bakan ve her halinden sorumlu olan. Yaşça büyük, ulu. Sahip. Türkiye'nin Batısında bulunan denizin adı. | |
| 44 | EGEMEN: (TR) Buyruk ve hüküm sahibi, buyruğunu yürüten, bağımlı olmayan. | |
| 45 | EGESEL: (TR) (bkz. Ege). | |
| 46 | EĞİLMEZ: (TR) Başkalarının baskısını ve üstünlüğünü kabul etmeyen, baş eğmeyen. | |
| 47 | EĞİN: (TR) Sırt, arka. | |
| 48 | EHAD: (AR) Bir, tek. İlk sayı. | |
| 49 | EHİL: (AR) Sahip, malik. Becerikli, yetenekli. Karı-kocadan her biri. | |
| 50 | EHLİMEN: (AR) inançlı inanan kimse. | |
| 51 | EJDER: Bir masal yaratığı | |
| 52 | EKABİR: (AR) Rütbece, görgü ve faziletçe büyük olanlar. | |
| 53 | EKBER: (AR) Daha büyük, çok büyük, en büyük, pek büyük, azam. | |
| 54 | EKE: (TR) Bilgili, deneyli, olgun. Kurnaz, açıkgöz. Bilmiş çocuk. Dahi. | |
| 55 | EKEMEN: (TR) (bkz. Eke). | |
| 56 | EKER: (TR) Toprakla uğraşan. | |
| 57 | EKİN: (TR) Ekilmiş tahılın filiz vermiş biçimi, tarlada bitmiş tahıl. Buğday. Kültür. | |
| 58 | EKİNER: (TR) (bkz. Ekin). | |
| 59 | EKMEL: (AR) Daha, pek kamil, mükemmel ve kusursuz olan. En uygun, en eksiksiz. | |
| 60 | EKREM: (AR) . Daha, en kerim. Çok şeref sahibi, pek cömert, çok eli açık. | |
| 61 | EKVAN: (AR) Varlıklar, alemler, dünyalar. (bkz. Evren). | |
| 62 | ELBURZ: (FAR) Kafkaslarda en yüksek dağ. Uzun boylu yakışıklı kimse. | |
| 63 | ELÇİ: (TR) Başka bir devlet nezdinde devletini temsil eden kişi. Sefir. Allah'ın gönderdiği rasul ve nebiler. | |
| 64 | ELDEM: (TR) Sevimli, cana yakın | |
| 65 | ELDEMİR: (TR) Demir gibi güçlü el. | |
| 66 | ELFAZ: (AR) Sözler, sözcükler. | |
| 67 | ELHAN: (AR) Nağmeler, ezgiler. | |
| 68 | EMEÇ: (TR) Hedef. Yamaç. Henüz memeden kesilmemiş buzağı. | |
| 69 | EMEK: (TR) Uzun, yorucu ve özenli çalışma. Bir işin yapılması için harcanan beden ve kafa gücü. | |
| 70 | EMİN: (AR) Korkusuz kimse. Emniyette olan. İnanan, güvenen. İnanılır, güvenilir. Şüpheye düşmeyen, kati olarak bilen. Emanet olarak idare edilen dairelerin başı. | |
| 71 | EMİR: (AR) Bir kavmin, bir şehrin başı. Büyük bir hanedana mensup kimse. | |
| 72 | EMİRHAN: (AR-TR) "Emir" kelimesine "han" eki getirilerek iki isimden meydana gelmiştir. | |
| 73 | EMRAH: (TR) Saz çalıp, oynayan. Erzurum'da doğmuş ünlü bir halk ozanı. | |
| 74 | EMRAN: (AR) Kürkler, hayvan derileri. | |
| 75 | EMRE: (TR) Aşık. Tiryaki. Vurgun. | |
| 76 | EMREDDİN /EMRETTİN: (AR) Dinin emrettiği. | |
| 77 | EMRİ: (AR) Emirle ilgili. | |
| 78 | EMRULLAH: (AR) Allah'ın emri. | |
| 79 | EMSAL: (AR) Kıssalar, hikayeler, destanlar. Numuneler, örnekler. Eş benzer. Yatış denk. | |
| 80 | ENAM: (AR) Bütün mahlukat, yaratılmış her şey. Halk, insanlar. | |
| 81 | ENBİYA: (AR) Peygamberler. | |
| 82 | ENDER: (AR) Çok az, çok seyrek, çok az bulunur, pek nadir. | |
| 83 | ENER: (TR) En yiğit, en kahraman kişi. | |
| 84 | ENERGİN: (TR) En olgun, çok olgun. | |
| 85 | ENES: (AR) İnsan. | |
| 86 | ENFA: (AR) Çok yararlı, daha çok faydalı, (bkz. Nafi). | |
| 87 | ENFAL: (AR) Ganimet. | |
| 88 | ENGİN: (TR) Ucu, bucağı görünmeyecek kadar çok geniş. Denizin kıyıdan çok uzaklarda bulunan geniş bölümü, açık deniz. Değer ve fiyatı düşük olan. Yüksekte olmayan, alçak yer. | |
| 89 | ENGİNALP: (TR) Değerli yiğit. | |
| 90 | ENGİAY: (TR) (bkz. Engin). | |
| 91 | ENGİNER: (TR) İyi, güzel, değerli insan. | |
| 92 | ENGİNİZ: (TR) İz bırakacak kadar değerli insan. | |
| 93 | ENGİNSOY: (TR) Geniş soydan gelen. | |
| 94 | ENGİNSU: (TR) Açık deniz. | |
| 95 | ENGİNTALAY: (TR) Büyük deniz, okyanus. | |
| 96 | ENGÜR: (TR) Çok gür. Bereketli. | |
| 97 | ENHAR: (AR) Irmaklar, çaylar. Cennetlerin altlarından akan ırmaklar. | |
| 98 | ENİS: (AR) Dost arkadaş. Yar, sevgili. | |
| 99 | ENSAR: (AR) Yardımcılar, muavinler, müdafiler , koruyucular. Mekkeli muhacirlere yardım eden, Medineli müslümanlara verilen ad. | |
| 100 | ENVAR: (AR) Ziyalar, aydınlıklar, ışıklar, parlaklıklar. | |
| 101 | ENVER: (AR) Daha nurlu, en nurlu, çok parlak. | |
| 102 | ERACAR: (TR) Becerikli erkek. | |
| 103 | ERAKALIN: (TR) Alnı ak, dürüst erkek. | |
| 104 | ERAKINCI: (TR) Yiğit akıncı. | |
| 105 | ERAKSAN: (TR) Temiz adlı yiğit. | |
| 106 | ERALKAN: (TR) Al kanlı yiğit. | |
| 107 | ERALP: (TR) Yiğit erkek. | |
| 108 | ERALTAY: (TR) (bkz. Eralp). | |
| 109 | ERANDAÇ: (TR) (bkz. Eraltay). | |
| 110 | ERANIL: (TR) Yiğitliğinle anıl, tanın. | |
| 111 | ERASLAN: (TR) Aslan gibi, güçlü kuvvetli erkek. | |
| 112 | ERAY: (TR) Erken ay, ilk ay, ayın ilk günlerinde doğan. | |
| 113 | ERBAŞAT: (TR) (bkz. Eralp). | |
| 114 | ERBATUR: (TR) Cesur, yiğit. | |
| 115 | ERBAY: (TR) Soylu, ünlü aileye mensup erkek. | |
| 116 | ERBELGİN: (TR) Açık yürekli erkek. | |
| 117 | ERBEN: (TR) (bkz. Eralp). | |
| 118 | ERBERK: (TR) Şimşek gibi yiğit. | |
| 119 | ERBOĞA: (TR) Boğa gibi güçlü erkek. | |
| 120 | ERBOY: (TR) Yiğit soydan gelen. | |
| 121 | ERCAN: (TR) Canlı, diri, sıhhatli erkek. | |
| 122 | ERCİHAN: (TR-FAR) Cihanın tanıdığı erkek. | |
| 123 | ERCİVAN: (TR-FAR) Genç erkek. | |
| 124 | ERCÜMENT: (FAR) Muhterem, şerefli, itibarlı, haysiyetli, seçkin, saygın, değerli. | |
| 125 | ERCÜVAN: (FAR-AR) Erguvan çiçeği. Kızıl şey. Kırmızı kadife. | |
| 126 | ERÇELİK: (TR) Çelik gibi güçlü erkek. | |
| 127 | ERÇETİN: (TR) Sert, güçlü erkek. | |
| 128 | ERÇEVİK: (TR) Çevik, hızlı erkek. | |
| 129 | ERÇİN: (FAR) Merdiven, basamak. | |
| 130 | ERDAL: (TR) Tek erkek, dal gibi uzun erkek. | |
| 131 | ERDEM: (TR) Fazilet. Maharet, hüner. Liyakat. Usta gemici. İnsanın ruhsal yetkinliği. | |
| 132 | ERDEMALP: (TR) Erdemli yiğit. | |
| 133 | ERDEMER: (TR) Erdemli kimse. | |
| 134 | ERDEMİR: (TR) Demir gibi güçlü erkek. | |
| 135 | ERDEMLİ: (TR) Erdemli, faziletli. | |
| 136 | ERDENİZ: (TR) (bkz. Deniz). | |
| 137 | ERDEŞİR: (TR) Cesur, kahraman, aslan yürekli. | |
| 138 | ERDİ: (TR) Amacına ulaşan, erişen. Olgunlaşmış erkek. 3 Ermiş veli. | |
| 139 | ERDİM: (TR) (bkz. Erdem). | |
| 140 | ERDİN: (TR) (bkz. Erdi). | |
| 141 | ERDİNÇ: (TR) Duru, güçlü kuvvetli erkek. | |
| 142 | ERDOĞAN: (TR) Yiğit doğan. | |
| 143 | ERDÖNMEZ: (TR) Sözünden dönmeyen, doğru sözlü. | |
| 144 | ERDURAN: (TR) (bkz. Erdönmez). | |
| 145 | ERDURMUŞ: (TR) (bkz. Erduran). | |
| 146 | ERDURSUN: (TR) (bkz. Erdurmuş). | |
| 147 | EREK: (TR) Gerçekleştirilmek için tasarlanan ve erişmek istenilen şey, amaç, gaye, hedef. | |
| 148 | EREKEN: (TR) (bkz. Erek). | |
| 149 | EREL: (TR) Erkek eli, güçlü el. | |
| 150 | EREM:(TR) Ulaşmak, kavuşmak için çaba gösteren | |
| 151 | EREN: (TR) Yetişen, ulaşan, vasıl olan. İyi yetişmiş kişi. Cesur, yiğit adam. Ermiş. Koca, zevc. Kişi, şahıs. | |
| 152 | ERENALP: (TR) (bkz. Eren). | |
| 153 | ERENAY: (TR) (bkz Eren). | |
| 154 | ERENCAN: (TR) (bkz. Eren). | |
| 155 | ERENDİZ: (TR) Gezegenlerin en büyüğü ve güneşe yakınlık bakımından beşincisi Jüpiter. | |
| 156 | ERENGÜÇ: (TR) (bkz. Eren). | |
| 157 | ERENÖZ: (TR) (bkz. Eren). | |
| 158 | ERENSOY: (TR) (bkz. Eren). | |
| 159 | ERENSU: (TR) (bkz. Eren). | |
| 160 | ERENTÜRK: (TR) Eren-türk. | |
| 161 | ERER: (TR) Ulaşır, kavuşur. | |
| 162 | ERETNA: (TR) XIV. yy. Orta Anadolu'da Sivas ve Kayseri'de beylik kuran bir zat. Uygur Türkleri'nden olup Küçük Asya'da Anadolu Selçuklularına ait yerleri idarelerine almış olan İlhanlıların emirlerindendir. | |
| 163 | EREZ: (AR) Acıbadem ağacı. | |
| 164 | ERGALİP: (TR-AR) Üstün, yenen kimse. | |
| 165 | ERGAZİ: (TR-AR) (bkz. Ergalip). | |
| 166 | ERGENÇ: (TR) Genç erkek. | |
| 167 | ERGENER: (TR) (bkz. Ergenç). | |
| 168 | ERGİ: (TR) İyi, güzel bir şeye erişme. | |
| 169 | ERGİN: (TR) Olmuş, yetişmiş, kemale ermiş. Haklarını kendi kullanmak için yasanın gösterdiği yaşa gelmiş olan kimse ( bkz. Reşid). | |
| 170 | ERGİNAY: (TR) (bkz. Ergin). | |
| 171 | ERGİNCAN: (TR) Olgun ruhlu kimse. | |
| 172 | ERGİNER: (TR) Olgun erkek. | |
| 173 | ERGİNSOY: (TR) Olgun kişilerin soyundan gelen. | |
| 174 | ERGİNTUĞ: (TR) (bkz. Ergin). | |
| 175 | ERGİNALP: (TR) (bkz. Ergin). | |
| 176 | ERGÖK: (TR) (bkz. Ergin). | |
| 177 | ERGÖKMEN: (TR) Mavi gözlü, sanşın kimse. | |
| 178 | ERGÖNÜL: (TR) Gönül eri, iyi insan. | |
| 179 | ERGUN: (FAR) Sert başlı, oynak ve hızlı giden at. | |
| 180 | ERGUNALP: (FAR-TR) Hızlı, çevik, yiğit. | |
| 181 | ERGUNER: (FAR-TR) Hızlı, çevik erkek. | |
| 182 | ERGUVAN: (FAR) Kırmızı renkli bir çiçek. | |
| 183 | ERGÜÇ: (TR) Erkek gücü. | |
| 184 | ERGÜDEN: (TR) Yiğitlik eden erkek. Yönetme kabiliyeti olan, lider. | |
| 185 | ERGÜDER: (TR) (bkz. Ergüden). | |
| 186 | ERGÜL: (TR) Nadide gül, tek gül. | |
| 187 | ERGÜLEÇ: (TR) Güleryüzlü erkek. | |
| 188 | ERGÜMEN: (TR) Amacına, isteğine kavuşan. | |
| 189 | ERGÜN: (TR) Yumuşak uysal kimse. Sulu kar, sulu saf kar. | |
| 190 | ERGÜNAY: (TR) (bkz. Ergün). | |
| 191 | ERGÜNER: (TR) Yumuşak huylu, uysal erkek. | |
| 192 | ERGÜVEN: (TR) Kendine güvenen. | |
| 193 | ERGÜVENÇ: (TR) Güven duyulan kimse. | |
| 194 | ERHAN: (TR) İyi, adaletli hükümdar. | |
| 195 | ERHUN: (TR) Hunlu yiğit. | |
| 196 | ERİB: (AR) Akıllı, zeki kimse. | |
| 197 | ERİKER: (TR) Becerikli, yürekli adam. | |
| 198 | ERİM: (TR) Bir şeyin erebileceği uzaklık. Vakıf olmak, yetmek. | |
| 199 | ERİMEL: (TR) (bkz. Erim). | |
| 200 | ERİMŞAH: (TR) (bkz. Erim). | |
| 201 | ERİNÇ: (TR) Rahat, huzur. | |
| 202 | ERİNÇER: (TR) Huzur veren kimse. | |
| 203 | ERİPEK: (TR) Yumuşak, uysal erkek. | |
| 204 | ERİS: (FAR) Zeki, uyanık, azılı. | |
| 205 | ERKAL: (TR) Erkek kal, adam olarak kal. | |
| 206 | ERKAN: (AR) Bir topluluğun ileri gelenleri, büyükler, üstler. General ya da amiral aşamasındaki askerler. Yol, yöntem, adet, usûl. Temel esaslar. Rükünler, direkler. | |
| 207 | ERKAM: (AR) Rakamlar, sayılar, yazılar. | |
| 208 | ERKE: (TR) İş başarma gücü. Nazlı serbest büyütülmüş çocuk. | |
| 209 | ERKEL: (TR) Güçlü, kudretli el. | |
| 210 | ERKILIÇ: (TR) Kılıç gibi keskin güçlü yiğit. | |
| 211 | ERKINAY: (TR) Çalışan erkek. | |
| 212 | ERKİN: (TR) Serbest, hür. | |
| 213 | ERKİNER: (TR) Bağımsız, özgür insan. | |
| 214 | ERKMAN: (TR) Güçlü, etkili, sözü geçen kimse. | |
| 215 | ERKOÇ: (TR) Güçlü, iriyan erkek. | |
| 216 | ERKOÇAK: (TR) Cömert, eli açık. Yiğit, kahraman. Becerikli. | |
| 217 | ERKSAN: (TR) Güçlü, etkili san, tanınmış ad. | |
| 218 | ERKSOY: (TR) Güçlü soydan gelen. | |
| 219 | ERKSUN: (TR) Gücünü, kudretini göster. | |
| 220 | ERKUL: (TR) Erkek kul, güçlü kuvvetli adam, kul. | |
| 221 | ERKUT: (TR) Güçlü, dayanıklı erkek. Mübarek insan, kutlu insan. | |
| 222 | ERKUTAY: (TR) Uğurlu ayda doğan erkek. | |
| 223 | ERMAN: (FAR) Arzu, istek. Yerinme, pişman olma. | |
| 224 | ERMİN: (FAR) Keykubat'm dördüncü oğlu. | |
| 225 | ERMİŞ: (TR) Allah'a yönelmiş ve bu yolda merhale katetmiş kimse. Veli, aziz. | |
| 226 | ERMİYE: (AR) Dolu yağdıran kasırga. | |
| 227 | ERNOYAN: (TR) Yiğit başkomutan. | |
| 228 | EROĞUZ: (TR) Yiğit kimse. | |
| 229 | EROKAY: (TR) Seçkin, beğenilen erkek. | |
| 230 | EROL: (TR) Erkek ol. "Er" ve "ol" kelimelerinden birleşik isim. | |
| 231 | ERONAT: (TR) Dürüst, güvenilir, iyi erkek. | |
| 232 | EROZAN: (TR) Erkek ozan, şair. | |
| 233 | ERÖZ: (TR) Özü erkek, yiğit olan. | |
| 234 | ERSAL: (TR) Yiğitliğinle tanın. | |
| 235 | ERSALMIŞ: (TR) (bkz. Ersal). | |
| 236 | ERSAN: (TR) Adıyla, sanıyla ünlenmiş erkek. Güzel, güçlü san bırakmak. Şanlı asker. | |
| 237 | ERSAVAŞ: (TR) (bkz. Ersal). | |
| 238 | ERSAYIN: (TR) Saygı değer kimse. | |
| 239 | ERSEÇ: (TR) Seçkin ol. | |
| 240 | ERSEN: (FAR) Meclis, kurultay, kongre. | |
| 241 | ERSERİM: (TR) (bkz. Serim). | |
| 242 | ERSEVEN: (TR) Seven erkek. | |
| 243 | ERSEVER: (TR) (bkz. Erseven). | |
| 244 | ERSEVİM: (TR) Sevimli, sempatik erkek. | |
| 245 | ERSEZEN: (TR) (bkz. Ersezer). | |
| 246 | ERSEZER: (TR) Kavrayışı güçlü erkek. | |
| 247 | ERSÖZ: (TR) Yiğit sözlü. | |
| 248 | ERSU: (TR) (bkz. Ersöz). | |
| 249 | ERSUNAL: (TR) (bkz. Ersu). | |
| 250 | ERŞAD: (TR-FAR) Sevinçli, mutlu erkek. | |
| 251 | ERŞAHAN: (TR) Şahin gibi güçlü yiğit. | |
| 252 | ERŞAHİN: (TR) Erkek şahin, kuş. | |
| 253 | ERŞAN: (TR) Yiğitliğiyle tanınmış, ünlenmiş erkek. | |
| 254 | ERŞED: (AR) Reşid, ergin olan, doğru yola daha yakın, hareket hattı daha iyi olan. | |
| 255 | ERŞEN: (TR) Mutlu, neşeli erkek. | |
| 256 | ERTAN: (AR) Erken gün doğma zamanı.. | |
| 257 | ERTAŞ: (TR) Taş gibi erkek. Er ve taş kelimelerinden birleşik isim. | |
| 258 | ERTAY: (TR) Uzun boylu, yakışıklı erkek. | |
| 259 | ERTE: (TR) Gelecek şafak, şafak sökme zamanı. Yarın. Herhangi bir işte ilk başarı. | |
| 260 | ERTEK: (TR) Tek, eşsiz yiğit. | |
| 261 | ERTEKİN: (TR) Soylu erkek. Er ve tekin kelimelerinden birleşik isim. | |
| 262 | ERTEN: (TR) Sabah güneşin doğduğu zaman. Gün. | |
| 263 | ERTİNGÜ: (TR) Olağanüstü görülmemiş. | |
| 264 | ERTOK: (TR) Gözü, gönlü tok yiğit. | |
| 265 | ERTÖRE: (TR) Töreleri olan yiğit. | |
| 266 | ERTUĞ: (TR) Sorguç tutan erkek. | |
| 267 | ERTUĞRUL: (TR) Dürüst, doğru, yiğit. | |
| 268 | ERTUNA: (TR) (bkz.Tuna). | |
| 269 | ERTUNÇ: (TR) Tunç renkli erkek. Tunç madeni gibi güçlü kuvvetli erkek. | |
| 270 | ERTUNGA: (TR) Yiğit hakan. Uygur yazıtlarında geçen Türk adı. | |
| 271 | ERTÜZE: (TR) (bkz. Tüze). | |
| 272 | ERÜSTÜN: (TR) Üstün erkek. | |
| 273 | ERVA: (AR) Çok güzel genç. Son derece cesur ve yiğit adam. | |
| 274 | ERYALÇIN: (TR) Sert, güçlü, boyun eğmez yiğit. | |
| 275 | ERYAMAN: (TR) Güçlü, becerikli. | |
| 276 | ERYAVUZ: (TR) Yürekli, korkusuz. | |
| 277 | ERYETİŞ: (TR) Erken gel. | |
| 278 | ERYILDIZ: (TR) Yıldız gibi parlak yiğit. | |
| 279 | ERYILMAZ: (TR) (bkz. Yılmaz). | |
| 280 | ERZADE: (TR-FAR) Yiğit oğlu. | |
| 281 | ERZAN: (FAR) Ucuz, bol. Uygun, münasip, layık. | |
| 282 | ESAD / ESAT: (AR) Oldukça mutlu, daha saadetli. Çok hayırlı. | |
| 283 | ESED: (AR) Arslan. Gazanfer. Haydar. Cesur ve kahraman kişi anlamındadır. | |
| 284 | ESEN: (TR) Sağ, salim, sağlıklı. | |
| 285 | ESENBOĞA: (TR) (bkz. Esen). | |
| 286 | ESENDAĞ: (TR) Dağ gibi güven verici ve sağlam yaptı. | |
| 287 | ESENER: (TR) Sağlıklı, rahat kimse. | |
| 288 | ESENTÜRK: (TR) Güçlü, kuvvetli, sağlıklı Türk. | |
| 289 | ESER: (Ar.) Nişan, alamet, iz. Etki, tesir. Yok olmuş bir nesneden kalma parça. Bir kişinin ortaya koyduğu ürün. | |
| 290 | ESLEK: (TR) Çalışkan, gayretli. Yumuşak başlı, uysal. Atik, çevik. | |
| 291 | EŞLEM: (AR) En güvenli, en emin, en doğru yol. | |
| 292 | EŞAY: (TR) Ay kadar güzel. | |
| 293 | EŞCA: (AR) En cesur, en yiğit kişi. | |
| 294 | EŞFAK: (AR) Daha şefkatli, çok merhametli. | |
| 295 | EŞİR: (AR) Çok sevinçli. | |
| 296 | EŞRAF: (AR) Şerefli, saygın kimseler. Bir yerin zenginleri, sözü geçenler. | |
| 297 | EŞREF: (AR) Şerefli, çok onurlu, çok aziz, pek muhterem. | |
| 298 | ETEM: (AR) Daha tam daha noksansız, mükemmel. | |
| 299 | ETHEM: (AR) Karayağız at. | |
| 300 | EVCAN: (TR) Evdeki insan evcimen. | |
| 301 | EVCİMEN: (TR) Evine, ailesine bağlı. Ev işlerinde becerikli. | |
| 302 | EVFA: (AR) Daha vefalı, cana yakın, sözünde duran. | |
| 303 | EVİRGEN: (TR) İşini bilen, tedbirli kimse. | |
| 304 | EVLİYA: (AR) Veliler. Allah'ın dostları. | |
| 305 | EVREN: (TR) Büyük yılan, ejderha. Felek, zaman. Kainat, dünya. | |
| 306 | EVSAN: (AR) Pullar, harçlar | |
| 307 | EVVAH: (AR) Çok ah eden. Çok dua eden. Merhametli. | |
| 308 | EVVEL: (AR) İlk başlangıç, ilkin. | |
| 309 | EYGÜL: (TR) İyi. | |
| 310 | EYMEN: (AR) Daha uğurlu, çok talihli, hayırlı, kutlu. Sağ taraftaki. | |
| 311 | EYÜB / EYÜP: (AR) Sabırlı. Dönen, pişman olan, günahlarına tövbe eden. | |
| 312 | EZEL: (AR) Başlangıcı olmayan | |
| 313 | EZELHAN: (AR-TR) (bkz. Ezel). | |
| 314 | EZGÜ: (TR) Makam, hava. | |
| 315 | EZHAN: (AR) İnsanda akıl, fikir, zeka, hafıza anlayış, kavrayış, kudretleri. | |
| 316 | EZHERAN: (AR) Ay ve güneş. | |
| 317 | EZNEV: (FAR) Yeni baştan, yeniden. | |
| 318 | EZRAK: (AR) Mavi gözlü. Gök rengi saf ve temiz su. | |
Yorumlar - Yorum Yaz